حدیث بندگی صفحه 345

کسی که چشم خود را برای نگاه کردن به اموال و ثروت دیگران بگشاید اندوهش طولانی خواهد بود و غیظ و غضبش هرگز شفا نمی یابد.

یکی از مصیبت های روزگار که باعث به هم ریختن خانواده ها و افتادن در کسب حرام و خلاف شرع ها شده موضوع چشم به هم چشمی است و نگاه به زندگی و منش دیگران است.

گاه افرادی وام می گیرند ربا می دهند تا عقده حقارت خود را جبران کنند و زرق و برق به زندگی خویش داده از فامیل و دوست ثروتمند عقب نمانند و به قول خودشان زندگی با کلاسی داشته باشند و خیلی روشن تر با جیب خالی پز عالی بدهند.

مگر هر چه چشم می بیند دل باید فورا بخواهد شما خواننده عزیز به آمار حوادث تلخ و جنایات یک نگاه ساده کنید خواهید دید بسیاری از دزدی ها و آدم کشی ها به خاطر دیدن و دل بستن به مال دنیاست. گاه بستگان نزدیک خود را برای رسیدن به ثروت می کشند که چقدر زشت است که انسان مالک چشمان خود نباشد و یا هر چه دید زود اسیرش شود.

ز دست دیده و دل هر دو فریاد***هر آنچه دیده بیند دل کند یاد

بسازم خنجری نیشش ز پولاد***زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

پس باید دیه را کنترل کرد تا گرفتار غفلت و اسارت نفس نشویم. مولایمان علی علیه السلام درباره نعمت چشم می فرمود:

لَیسَ فِی البَدَنِ شَییٌ اَقَلَّ شُکراً مِنَ العَینِ فَلا تُعطُوها سُولَها فَتَشغَلَکُم عَن ذِکرِ اللهِ عَزَّوَجَلَّ (1)

در بدن عضوی کم سپاس تر از چشم نیست پس خواهش آن را برآورده نسازید که شما را از یاد خدای عزوجل باز می دارد.

آرامش انسان در ندیدن محرمات و منکرات است همان بزرگوار فرمود: