حدیث بندگی صفحه 349

تَبَارَکَ الَّذِی بِیَدِهِ الْمُلْکُ وَهُوَ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (1)

بزرگ است خدایی که فرمانروایی جهان هستی در دست اوست و او بر همه چیز توانا است.

خدایی که تمامی خزاین آسمان و زمین در دست اوست و به هر که بخواهد می بخشد و حاجت حاجتمندان روا می سازد و هیچ کس جز او چنین احاطه و قدرتی را ندارد.

أَمْ عِنْدَهُمْ خَزَائِنُ رَحْمَهِ رَبِّکَ الْعَزِیزِ الْوَهَّابِ أَمْ لَهُمْ مُلْکُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا فَلْیَرْتَقُوا فِی الْأَسْبَابِ(2)

آیا گنجینه های رحمت پروردگار مقتدر و بخشنده تو در اختیار آنهاست؟ و یا حکومت آسمان ها و زمین و آنچه در آنهاست از آن ایشان است تا به وسیله ها بالا روند.

انبیا و اولیا هر چه می خواستند از خدا می خواستند و از غیر خدا چیزی را مطالبه نمی کردند.

زکریا علیه السلام وقتی فرزند می خواهد می گوید: رَبِّ هَبْ لِی مِنْ لَدُنْکَ ذُرِّیَّهً طَیِّبَهً (3)

پروردگارا از جانب خود به من فرزندی پاکیزه عنایت کن.

ابراهیم علیه السلام پس از بیان یک سری نعمت های الهی عرض می کند

رَبِّ هَبْ لِی حُکْمًا وَأَلْحِقْنِی بِالصَّالِحِینَ (4)

پروردگارا مقام حکمت را به من عنایت کن و مرا به بندگان صالحت ملحق فرما

سلیمان علیه السلام عرض کرد

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِی وَهَبْ لِی مُلْکًا لَا یَنْبَغِی لِأَحَدٍ مِنْ بَعْدِی إِنَّکَ أَنْتَ الْوَهَّابُ (5)

1- ملک 1
2- ص 9و10
3- ال عمران 38
4- شعراء 83
5- ص35