حدیث بندگی صفحه 393

وَ هَبْ لِنَفْسِی عَلَی ظُلْمِهَا نَفْسِی، وَ وَکِّلْ رَحْمَتَکَ بِاحْتِمَالِ إِصْرِی، فَکَمْ قَدْ لَحِقَتْ رَحْمَتُکَ بِالْمُسِیئِینَ(1)

خدایا نفس مرا در حالی که ظلم به خویش کرده عفو کن و رحمتت را مامور برداشتن بار گناهم فرما و چقدر رحمت تو به بندگان گنهکارت رسیده است.

فَأَسْأَلُکَ یَا مَوْلَایَ سُؤَالَ مَنْ نَفْسُهُ لَاهِیَهٌ لِطُولِ أَمَلِهِ، وَ بَدَنُهُ غَافِلٌ لِسُکُونِ عُرُوقِهِ، وَ قَلْبُهُ مَفْتُونٌ بِکَثْرَهِ النِّعَمِ عَلَیْهِ، وَ فِکْرُهُ قَلِیلٌ لِمَا هُوَ صَائِرٌ إِلَیْهِ. سُؤَالَ مَنْ قَدْ غَلَبَ عَلَیْهِ الْأَمَلُ، وَ فَتَنَهُ الْهَوَی، وَ اسْتَمْکَنَتْ مِنْهُ الدُّنْیَا، وَ أَظَلَّهُ الْأَجَلُ، سُؤَالَ مَنِ اسْتَکْثَرَ ذُنُوبَهُ، وَ اعْتَرَفَ بِخَطِیئَتِهِ، سُؤَالَ مَنْ لَا رَبَّ لَهُ غَیْرُکَ، وَ لَا وَلِیَّ لَهُ دُونَکَ(2)

ای مولای من از تو مسئلت می جویم همانند مسئلت کسی که به خاطر آرزوهای طولانیش بی بهره مانده و بدنش به علت بی تفاوتی نسبت به جهان آخرت غافل مانده و دلش به خاطر نعمت های فراوانی که نصیبش گشته گرفتار فتنه شده و فکرش برای آنچه که به سویش باز می گردد کم است.

همانند مسئلت کسی که ارزو بر او تسلط یافت و هوای نفس او را گرفتار ساخته و دنیا او را اسیر خود ساخته و مرگ بر او سایه انداخته است. همانند مسئلت کسی که گناهانش یاد شده و به خطاهای خویش اعتراف می کند. همانند مسئلت کسی که پروردگاری غیر او ندارد و سرپرستی غیر تو برایش نیست.

همان بزرگوار در دعای مخصوص توبه عرضه می دارد ای که نقطه پایان ترس عبادت کنندگان است وای کسی که او نهایت خشیت پرهیزکاران است.

آری دل آگاه از خدا می ترسد چون خدا را عالم و ناظر اعمال خویش می داند دل آگاه از فضیحت و رسوایی قیامت در هراس است او نمی خواهد در آن روز آه سردی بکشد.