حدیث بندگی صفحه 397

خشیت ترس همراه با تعظیم و احترام است و اکثر مواقع از روی علم و آگاهی سرچشمه می گیرد به همین علت خشیت در کلام پروردگار به علماء و دانشمندان اختصاص داده شده است بنابراین خشیت ترس معمولی نیست که در بسیاری از انسان ها مشاهده می شود بلکه حقیقتی است که صاحب خشیت از روی درک و فهم بالا نسبت به حضرت معبود دارد و این حالت را برای غیر خدا جایز نمی داند.

الَّذِینَ یُبَلِّغُونَ رِسَالَاتِ اللَّهِ وَیَخْشَوْنَهُ وَلَا یَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّهَ وَکَفَی بِاللَّهِ حَسِیبًا (1)

کسانی که رسالت های الهی را به مردم می رسانند و از خدا می ترسند و از احدی غیر خدا هراس ندارند و خدا برای حسابرسی کافی است.

اهل خشیت غیب و حضور برایشان یکسان است در محیط بسته و دور از چشم خلق خدا را ناظر و حاضر می دانند و از خوف خدا کاری که مورد پسند حق تعالی نباشد انجام نمی دهند

روزی که بهشت به اهل تقوا نزدیک شود و دور نباشد. این همان چیزی است که به هر انابه کننده به درگاه الهی و حافظ دین و تقوا وعده می دادند.

مَنْ خَشِیَ الرَّحْمَنَ بِالْغَیْبِ وَجَاءَ بِقَلْبٍ مُنِیبٍ (2)

کسی که از خدای رحمان در نهان بترسد و با دلی پرانابه در محضر او حاضر شود.

خشیت در نهان گاه همان ترس دایمی اهل اندیشه و فکر است که نگران جهان آخرت خود هستند که سرانجامشان به کجا ختم می شود و ایا مشمول رحمت واسعه الهیه قرار می گیرند و این دل مشغولی مخصوص علما ربانی و صمدانی است.

اِنَّما یَخشَی اللهَ مِن عِبادِهِ العُلَماء