حدیث بندگی صفحه 402

چه زیباست آن زمانی که انسان با خدای خود خلوت کند و تنها باشد و این از جمله چیزهایی است که باید جزو حاجات جدی ما از خدا باشد.

امام حسین علیه السلام در خلوت خود با خدای خویش عرض می کند.

یا مَولایَ اَنْتَ الَّذی مَنَنْتَ اَنْتَ الَّذی اَنْعَمْتَ اَنْتَ الَّذی اَحْسَنْتَ اَنْتَ الَّذی اَجْمَلْتَ .....اَنْتَ الَّذی اَکْرَمْتَ تَبارَکْتَ وَتَعالَیْتَ فَلَکَ الْحَمْدُ دآئِماً وَلَکَ الشُّکْرُ واصِباً اَبَداً(1)

مولای من تویی آنکه منت نهادی توی آنکه نعمت دادی تویی آنکه نیکی کردی تویی آنکه زیبا کردی تویی آنکه گرامی داشتی پس از همه برتری و تو را ستایش همیشگی است و تو را سپاس مدت ناپذیر است.

اولیا خدا بدن هایشان بین مردم است اما دلشان با خداست و روحشان به عالم بالا وصل است در جمع اند اما در خلوت با خدایند.

امام امیرالمومنین علیه السلام در توصیف ایشان می فرماید:

وَ صَحِبُوا الدُّنْیَا بِأَبْدَانٍ أَرْوَاحُهَا مُعَلَّقَهٌ بِالْمَحَلِّ الْأَعْلَی (2)

بدن های آنها در میان مردم و در دنیاست ولی ارواحشان به ملا اعلی و عالم بالا متصل است.

علاقه مند خلوت با دوست باید از خودش بخواهند که یاد و ذکرش را بر کام جانمان بچشاند که در این صورت در خلوت و آشکار دل به او مشغول خواهد شد.

اِلهی فَاَلْهِمْنا ذِکْرَکَ فِی الْخَلاءِ وَ الْمَلاءِ، وَ اللَّیْلِ وَ النَّهارِ، وَ الْإِعْلانِ وَ الْإِسْرارِ، وَ فِی السَّرَّآءِ وَ الضَّرَّآءِ، وَ آنِسْنا بِالذِّکْرِ الْخَفِیِّ وَ اسْتَعْمِلْنا بِالْعَمَلِ الزَّکِیِّ، وَ السَّعْیِ الْمَرْضِیِّ(3)

معبودم الهام کن به ما یادت را در خلوت و آشکار و در شب و روز و هیودا و نهان و در خوشحالی و بد حالی و انس ده بما با یاد پنهانی و به کار انداز ما را به کاری بس پاکیزه و کوشش و تلاشی پسندیده.

1- دعای عرفه
2- نهج البلاغه حکم و مواعظ 147
3- مناجات الذاکرین