حدیث بندگی صفحه 438

حرف ذ

ذکر

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ فَرِّغْ قَلْبِی لِمَحَبَّتِکَ، وَ اشْغَلْهُ بِذِکْرِکَ(1)

خدایا بر محمد و ال او درود فرست و دلم را خالص برای محبت خودت قرار ده و آن را به یادت مشغول کن.

همان بزرگوار در جای دیگر در باب ذکر عرضه می دارد

اَستَغفِرُکَ مِن کُلِّ لَذَّهِ بَغَیرِ ذِکرِکَ وَ مِن کُلِّ راحَهٍ بِغَیرِ اُنسِکَ اِلهی ما اَلَذَّ خَواطِرَ الاِلهامِ بِذِکرِکَ عَلی القُلُوبِ وَ ما اَحلی المَسیرِ اِلَیکَ بِالاَوهامِ فِی مَسالِکِ الغُیُوب (2)

خدایا از هر لذتی جز لذت ذکر تو و از هر آسایشی جز انس با تو آمرزش می طلبم الهی چه لذت بخش است گذر نام و یاد تو بر دل ها و چه شیرین است با الهام سیر به سوی تو و راه یافتن به غیب ها

و در مناجات الذاکرین عرضه می دارد:

وَ مِنْ اَعْظَمِ النِّعَمِ عَلَیْنا جَرَیانُ ذِکْرِکَ عَلی اَ لْسِنَتِنا، .....اِلهی فَاَلْهِمْنا ذِکْرَکَ فِی الْخَلاءِ وَ الْمَلاءِ، وَ اللَّیْلِ وَ النَّهارِ(3)

خدایا از بزرگترین نعمت ها که نصیب ما شده است بیان ذکر تو بر زبان ماست....

پروردگارا پس یاد خودت را در خلوت و در اجتماع در شب و روز در دل ما انداز.

ذکر گاهی قط بر زبان است و گاه دل و زبان متوجه مذکور است که قطعا دومی درست است ذکری که فقط بر زبان جاری باشد آن هم به صورت عادت بدون توجه به خداوند تبارک و تعالی اثری برایش نخواهد بود ولی بر عکس ذکری که همراه با حضور قلب است.

1- دعای بیست و یکم صحیفه
2- بحار ج94ص151
3- مفاتیح الجنان محدث قمی