حدیث بندگی صفحه 461

پس خدای تبارک و تعالی در مرحله چهارم نیز روزی او را خواهد داد.1-در رحم مادرش 2-از شیر مادرش 3-از درآمد والدینش روزی او را داد. تا آنکه بزرگ شد و عقلش رشد کرد و به طور مستقل به کسب درآمد پرداخت در این هنگام برخود سخت گرفت و به پروردگارش بدگمان شد و از ترس تنگدستی و یقین نداشتن به وعده خدای تبارک و تعالی حقوق مالی خود نسبت به دیگران را نادیده گرفت و خود و خانواده اش را در سختی و تنگنا قرار داد. (1)

تقسیم روزی افراد هم براساس حکم و مصلحت الهی است پس اگر به بعضی بیشتر و به بعضی کمتر می دهد حتما خیر بنده اش را در نظر می گیرد و یا به همین وسیله آنها را آزمایش می نماید.

چه بسیارند افرادی که با توسعه روزی گرفتار استکبار و طغیان شده و بزرگترین سرمایه خود یعنی ایمان و تقوا را از دست داده و به حرام افتاده اند.

کَلَّا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَیَطْغَی أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَی (2)

نه چنین است این انسان طغیان می کند هنگامی که احساس بی نیازی کند.

پس حرص زدن برای ثروت بیشتر و جمع مال کار درستی نیست جز آنکه انسان از اعمال واجب و فرایض عقب افتد و بارش سنگین شود.

امام حسن عسگری علیه السلام می فرمود:

لا یَشغَلکَ رِزقٌ مَضمُونُ عَن عَمَلٍ مَفروضٍ (3)

مبدا روزی ضمانت شده تو را از کار واجبی باز دارد.

امام صادق علیه السلام فرمود: امیرالمومنین علی علیه السلام بارها می فرمود:

به یقین بدانید که خدای تعالی اجازه نمی دهد بنده بر آنچه در قرآن حکیم برایش مقدر شده پیشی گیرد هر چند سخت بکوشد و با تمام توان چاره اندیشد و ترفند زند. ای

1- خصال ص122
2- علق 6و7
3- بحار ج77ص187