حدیث بندگی صفحه 472

اِنَّ رَبَّکُمُ اللَّهُ الَّذِی خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِی سِتَّهِ أَیَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَی عَلَی الْعَرْشِ یُغْشِی اللَّیْلَ النَّهَارَ یَطْلُبُهُ حَثِیثًا (1)

خدای شما آن است که آسمان ها و زمین را در مدت شش روز آفرید آنگاه به آفریدن عرش پرداخت روز را با پرده شب پوشانید که با شتاب دنبال آن می رود.

نکته قابل توجه آن است که خداوند روز و روشنایی آن را برای ما قرار داد تا به تلاش و کار بپردازیم و دنیا و اخرت خویش را آباد کنیم.

مومن موفق کسی است که هر روزش بهتر از روزهای قبل او باشد و برای رشد و تعالی خویش رحمت بکشد.

روز پرهیزکاران از منظر امیرالمومنین علیه السلام این گونه سپری می شود:

وَ أَمَّا اَلنَّهَارَ فَحُلَمَاءُ عُلَمَاءُ أَبْرَارٌ أَتْقِیَاءُ قَدْ بَرَاهُمُ اَلْخَوْفُ بَرْیَ اَلْقِدَاحِ یَنْظُرُ إِلَیْهِمُ اَلنَّاظِرُ فَیَحْسَبُهُمْ مَرْضَی وَ مَا بِالْقَوْمِ مِنْ مَرَضٍ وَ یَقُولُ لَقَدْ خُولِطُوا وَ لَقَدْ خَالَطَهُمْ أَمْرٌ عَظِیمٌ لاَ یَرْضَوْنَ مِنْ أَعْمَالِهِمُ اَلْقَلِیلَ وَ لاَ یَسْتَکْثِرُونَ اَلْکَثِیرَ فَهُمْ لِأَنْفُسِهِمْ مُتَّهِمُونَ (2)

پرهیزکاران در روز بردبار و نیکو کارانی با تقوا هستند که ترس الهی آنان را چونان تیر تراشیده لاغر کرده است کسی که به آنها می نگرد می پندارد که بیمارند. اما آنان بیمار نیستند و می گوید مردم در اشتباهند در صورتی که آشفتگی ظاهرشان نشان از امری بزرگ است از اعمال اندک خود خوشنود نیستند و اعمال زیاد خود را بسیار نمی شمارند

نفس خود را متهم می کنند.

به راستی کدام روز روز خوشحالی ماست و سزاوار است که عید بگیریم و شادمان باشیم؟ همان بزرگوار فرمود: