حدیث بندگی صفحه 474

درباره حکمت روزه و آثاری که بر آن هست امام صادق علیه السلام فرمود: علت روزه گرفتن آن است که به سبب ان توانگر و تهیدست برابر شوند. زیرا توانگر رنج گرسنگی را نمی داند تا ه تهیدست رحم کند چرا که توانگر هرگاه چیزی بخواهد می تواند آن را فراهم آورد لذا خدای عزوجل خواست تا میان آفریدگانش برابری ایجاد کند و رنج گرسنگی و سختی را به توانگر بچشاند تا بر ناتوان دل بسوزاند وبه گرسنه رحم کند. (1)

روزه آنقدر فضیلت دارد که خداوند مهربان از آن خود قرار داده است چنانکه پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم می فرماید:

قالَ اللهُ تَبارَکَ وَ تَعالی کُلُّ عَمَل اِبنِ آدَمَ هُوَلَهُ غَیرَالصِّیامِ هَوُ لِی وَ اَنا اَجزِی بِهِ (2)

خدای تبارک و تعالی فرمود هر کاری که فرزند آدم می کند از آن اوست مگر روزه که از آن من است و پاداش آن را می دهم.

حضرت زهرا علیها السلام در خطبه گرانقدر فدکیه فلسفه روزه را استواری اخلاص بیان می کند:

فَرَضَ اللهُ الصّیامَ تَثبِیتًا لِلاِخلاصِ (3)

خداوند روزه را برای استوار کردن اخلاص واجب فرمود.

فرزند بزرگوارش امام حسین علیه السلام هم فرمود:

لِیَجِدَ الَغنِیُّ مَسَّ الجُوعِ فَیَعُودُ بِالفَضلِ عَلَی الَمساکینِ (4)

خداوند روزه را واجب فرمود تا توانگر رنج گرسنگی را بچشد و درنتیجه به مستمندان رسیدگی و بخشش کند.

مهم آن است که امساک فقط از خوردن و آشامیدن نباشد بلکه اعضاء و جوارح و قلب روزه دار باشند و از آنچه معبود نمی پسندد امساک کنند والا اگر به غذا نخوردن و

1- بحار الانوار ج96ص371
2- خصال ص 45
3- بحار ج96ص368
4- بحار ج96ص47