حدیث بندگی صفحه 481

همان بزرگوار نامه ای به برخی از ماموران مالیات در سال 36 هجری برای فرماندار اصفهان مخنف بن سلیم فرستاده چنین می نویسد:

أَمَرَهُ بِتَقْوَی اَللَّهِ فِی سَرَائِرِ أَمْرِهِ وَ خَفِیَّاتِ عَمَلِهِ حَیْثُ لاَ شَهِیدَ غَیْرُهُ وَ لاَ وَکِیلَ دُونَهُ وَ أَمَرَهُ أَلاَّ یَعْمَلَ بِشَیْ ءٍ مِنْ طَاعَهِ اَللَّهِ فِیمَا ظَهَرَ فَیُخَالِفَ إِلَی غَیْرِهِ فِیمَا أَسَرَّ وَ مَنْ لَمْ یَخْتَلِفْ سِرُّهُ وَ عَلاَنِیَتُهُ وَ فِعْلُهُ وَ مَقَالَتُهُ فَقَدْ أَدَّی اَلْأَمَانَهَ وَ أَخْلَصَ اَلْعِبَادَهَ(1)

او را به ترس از خدا در اسرار پنهانی و اعمال مخفی سفارش می کنم آنجا که هیچ گواهی غیر او و نماینده ای جز خدا نیست و سفارش می کنم که مبادا در ظاهر خدا را اطاعت و در خلوت نافرمانی کند و اینکه آشکار و پنهانش و گفتار و کردارش در تضاد نباشد امانت الهی را پرداخته و عبادت را بی ریا و خالصانه انجام دهد.

ایدل بیا که ما به پناه خدا رویم ***زآنچه آستین کوته و دست دراز کرد

فردا به پیشگاه حقیقت شوید***شرمنده رهروی که نظر بر مجاز کرد

حافظ مکن ملامت رندان که در ازل***ما را خدا ز زهد و ریا بی نیاز کرد

همان بزرگوار فرمود:

طُوبی لِمَن اَخلَصَ للهَ العِبادَهَ وَ الدُّعاءَ وَ لَم یَشتَغِل قَلبُهُ بِما تَری عَیناهُ(2)

خوش به حال کسی که عبادت خویش را برای رضای خدا انجام می دهد و قلبش به آنچه می بیند مشغول نمی شود.