حدیث بندگی صفحه 488

زمین در آن آب فراوان و عمیق و پرموج جای گرفت و گسترش یافت. و دریا را از خودبینی و سرکشی و بلند پروازی موج هایش بازداشت. و امواج را با خروش و تندی که داشت مهار کرد تا از سبک سری و حرکت های خود خواهان برخورد ایستد و هنگامی که جنب و جوش شدید آب با حمل کوه های بزرگ آرام گردید جوی ها و چشمه ها از فراز کوه ها بیرون آورد و در شکاف بیابان ها و زمین های بزرگ آرام شد و بر خود نجنبید. و نیز زمین به جهت فرو رفتن کوه ها در گوشه های سطح آن و نصب شدن در اعماق آن از حرکت باز ماند. سپس پروردگار بین زمین و آسمان را فضای باز قرار داد و نعمت هاو را برای نفس کشیدن ساکنین زمین و وزیدن نسیم آماده ساخت. اهل زمین را در زمین ساکن فرمود و هر چه مورد نیازشان بود فراهم آوردو بعد زمین های خشک و بدون گیاه را که محروم از آب رودخانه ها و چشمه ها بودند توسط باران زنده کرد. و قطعه های ابرها را به هم پیوند داد تا آب فراوان باران که در ابرها بود مانند دوغی که در مشک است از این طرف به آن طرف به گردش در آید. و برق ابر در اطراف درخشید و تا درخشش آن در دل ابرهای سیاه به هم پیوسته و سپید بر هم نشسته سستی نیاورند. پروردگار از آن ابرها باران تند و پی در پی روان گردانید و آن ابرهای پرباران به زمین نزدیک شدند و باد جنوب آنها را نوازش داد تا بار خود را بر زمین فرو آورند سینه نزدیک زمین آوردند و آن بار گرانی را که برداشته بودند بر زمین افکندند و هر چه آب داشتند بباریدند و در نتیجه خداونداز زمین های خشک گیاه بیرون آورد و از کوه های کم گیاه سبزه پدیدار ساخت و زمین به خاطر سبزی و خرمی که به وجود آمده بود در شادی به شگفت آمد و لباس نرم گلها از گردنبندهایی از گلهای تازه و به هم پیوسته خودپسندی پیشه ساخت و فخرفروشی کرد. در حالی که این همه را پروردگار خوراک