حدیث بندگی صفحه 504

رسول الله صلی الله علیه و آله وسلم به فرزند حاتم طائی فرمود:

دُفِعَ عَن اَبِیکَ العَذابُ الشَّدیدُ لِسَخاءِ نَفسِهِ (1)

عذاب سخت از پدر تو چون بخشنده بود دفع شد.

باز در دو روایت آمده که عده ای اسیر یاغی و سرکشی را نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم آوردند: آن حضرت به امیر مومنان علی علیه السلام دستور داد گردنشان را بزند و سپس فرمود یک نفر از آنان را جدا کندو او را نکشد آن مرد گفت چرا مرا ازدوستانم جدا کردی در حالی که گناه همه ما یکسان است؟

پیامبر فرمود خدای عزوجل به من وحی فرمود که تو بخشنده قوم خود هستی و تو را نکشم مرد گفت پس من نیز گواهی می دهم که خدایی جز الله نیست و تو رسول خدا هستی. (2)

برخورد ما نیز با آدم های سخاوتمند و غیر آنها باید متفاوت باشد یعنی اگر در بین مردم انسان های سخی و اهل ریزش سراغ داریم گرچه اهل لغزش باشند احترام ویژه قایل شویم چون همین صفت روزی سبب نجاتشان می شود.

همان بزرگوار فرمود:

تَجافُوا عَن ذَنبِ السَّخِیَّ فَاِنَّ اللهَ آخِذٌ بِیَدِهِ کُلَّما عَثَرَ (3)

از خطای انسان سخاوتمند در گذرید زیرا که هر بار بلغزد خداوند دست او را می گیرد.

این صفت آنقدر شیرین و لطیف است که اگر طرف سرا پا نقص و عیب باشد صفت جود و بخشش همه عیب هایش را می پوشاند.

چنانکه مولایمان علی علیه السلام فرمود:

اَلسَّخاءُ سِترُ العُیُوبِ (4)

جود و بخشش پوشاننده عیب هاست.

1- بحار ج71ص354
2- اختصاص ص 253
3- کنزالعمال 16061
4- غررالحکم 914