حدیث بندگی صفحه 516

گفت به زیارت خانه خدا می روم گفتم آقای من شما که صغیر هستید هنوز تکلیف بر شما واجب نشده؟ فرمود:

یا شَیخُ ما رَاَیتَ مَن هُوَ اَصغَرُ سِنّاً مِنّی ماتَ

آیا ندیده ای از من کوچک ترها مرده اند گفتم زاد و توشه و مرکب سواری شما چیست؟

فرمود:

زاِدی تَقوایَ وَ راحَلَتِی رِجلایَ وَ قَصدِی مَولایَ توشه ام تقوای من است مرکبم پاهایم و با همین توشه و مرکب به سوی مولای خودم می روم عرض کردم آقای من شما که هیچ غذایی همراه ندارید؟ فرمود اگر شخصی تو را به خانه خودش دعوت کند شایسته است که غذای خود را برداری و به خانه او ببری؟ گفتم نه فرمود آن کسی که مرا به خانه خود دعوت نموده غذایم نیز خواهد داد عرض کردم تند بروید تا به قافله برسید جواب داد بر من لازم است سعی و کوشش و بر اوست که مرا برساند. پس از جدا شدن از آن بزرگوار و پرسش از مردم متوجه شدم که آن آقا حضرت سجاد زین العابدین علیه السلام بوده است. (1)

سفر

اللَّهُمَّ وَ امْنُنْ عَلَیَّ بِالْحَجِّ وَ الْعُمْرَهِ، وَ زِیَارَهِ قَبْرِ رَسُولِکَ، صَلَواتُکَ عَلَیْهِ وَ رَحْمَتُکَ وَ بَرَکَاتُکَ عَلَیْهِ وَ عَلَی آلِهِ(2)

خدایا بر من منت بگذار به توفیق سفر حج و عمره و زیارت قبر رسولت که صلوات و رحمت و برکاتت بر او و آل او باد.