حدیث بندگی صفحه 534

اَمَّا الَّذیِنَ فِی قُلُوبهِمِ مَرَضٌ قَزادَتهُم رِجسًا اِلی رِجسهِمِ شَکّا اِلی شَکِّهِم (1)

اما کسانی که در دل هایشان بیماری است پلیدی بر پلیدیشان بیفزود فرمود یعنی شکی بر شک آنها.

همان طور که عرض کردم منشاء شک نادانی است و جز روی آوردن به حقیقت و یقین به خدا و رسول و آنچه از جانب خدا بر پیامبر صلی الله علیه و اله وسلم نازل شده راه دیگری وجود ندارد.

چون پایان شبهه و شک کفر است.

مولایمان علی علیه السلام می فرمود:

اَلشَّکُّ ثَمَرهُ الجَهلِ. مَن عَمِیَ عَمّا بَینَ یَدَیهِ غَرَسَ الشَّکَّ بَینَ جَنبَیِه(2)

شک حاصل نادانی است هر که از دیدن آنچه در برابر اوست نابینا باشد نهال شک را در میان سنه اش بنشاند.

و نیز فرمود: دچار شبهه نشوید که گرفتار شک می شوید و شک نکنید که به کفر گرفتار می آیید و به نفس های خود میدان ندهید که در این صورت در دین سهل انگار می شود.

لازم است برای داخل نشدن در شک شبهات را بشناسیم چون همان طور که عرض شد جهل است که منشاء شک و شبهات است.

مولایمان علی علیه السلام درباره ضرورت شناخت شبهات می فرمود:

وَ إ نَّما سُمِّیَتِ الشُّبْهَهُ شُبْهَهً لِاءَنَّها تُشْبِهُ الْحَقَّ، فَاءَمَّا اءَوْلِیَاءُ اللَّهِ فَضِیاؤُهُمْ فِیهَا الْیَقِینُ، وَ دَلِیلُهُمْ سَمْتُ الْهُدَی ، وَ اءَمَّا اءَعْدَاءُ اللَّهِ فَدُعاؤُهُمْ فِیهَا الضَّلاَلُ، وَ دَلِیلُهُمُ الْعَمَی ، فَما یَنْجُو مِنَ الْمَوْتِ مَنْ خافَهُ، وَ لا یُعْطَی الْبَقَاءَ مَنْ اءَحَبَّهُ(3)

شبهه را برای این شبهه نامیدند که به حق شباهت دارد اما نور هدایت کننده دوستان خدا در شبهات یقین است و راهنمای آنان مسیر هدایت الهی است اما دشمنان خدا

1- نورالثقلین ج2ص286
2- غررالحکم 725 و 3774
3- نهج البلاغه خطبه 38