حدیث بندگی صفحه 552

ابتدا لازم است در اصل شفاعت عرض کنم که بنا بر نص صریح قرآن وجود دارد و کسی حق انکار آن را ندارد. این درست است که کل شفاعت در اختیار خداست ولی خداوند به عده ای از بندگان برگزیده اش اجازه شفاعت را می دهد.

قُلْ لِلَّهِ الشَّفَاعَهُ جَمِیعًا لَهُ مُلْکُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ثُمَّ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ (1)

بگو شفاعت تماما از آن خداست فرمانروایی آسمان ها و زمین خاص اوست

سپس به نزد او باز گردانیده می شوید.

مَنْ ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلا بِإِذْنِهِ (2)

کیست که جز به اجازه خدا نزد او شفاعت کند؟

یَوْمَئِذٍ لَا تَنْفَعُ الشَّفَاعَهُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَنُ وَرَضِیَ لَهُ قَوْلًا (3)

در آن روز شفاعت سود ندهد مگر کسی را که خداوند رحمان اجازه دهد و سخنش او را پسند آید.

لَا یَمْلِکُونَ الشَّفَاعَهَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا (4)

اختیار شفاعت را ندارد مگر کسی که از جانب خدای رحمان پیمانی گرفته باشد.

عهد در آیه به چه چیز تفسیر شده که از شروط شفاعت است؟

به خود قرآن که مراجعه می کنیم وقتی بحث امامت حضرت ابراهیم علیه السلام مطرح می شود خداوند تبارک و تعالی مسئله امامت و ولایت را به صراحت عهد بیان می کند در آن هنگام که خداوند می فرماید:

إِنِّی جَاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِنْ ذُرِّیَّتِی قَالَ لا یَنَالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ (5)

من تو را امام مردم قرار دادم ابراهیم گفت امامت در فرزندانم نیز هست فرمود عهد من به ستمگران نمی رسد.

1- زمر 44
2- بقره 255
3- طه 109
4- مریم 87
5- بقره 124