حدیث بندگی صفحه 571

آورد و بارانش را ریزان نمود و بهره هر مکانی را از زمین از آن باران تعیین فرمود و زمین را بعد از خشکی آبیاری کرد و بعد از خشکسالی از آن گیاه رویانید. (1)

شوق

أَللَّهُمَّ یَا مَنْ لا یَصِفُهُ نَعْتُ الْوَاصِفِینَ، وَیَا مَنْ لاَ یُجَاوِزُهُ رَجَاءُ الرَّاجِینَ، وَیَا مَنْ لاَ یَضِیعُ لَدَیْهِ أَجْرُ الْمُحْسِنِینَ، وَیَا مَنْ هُوَ مُنْتَهَی خَوْفِ الْعَابِدِیْنَ، وَیَا مَنْ هُوَ غَایَهُ خَشْیَهِ الْمُتَّقِینَ(2)

خدایا ای کسی که توصیف کنندگانت قادر به وصفت نیستند و ای آنکه امید امیدواران از او تجاوز نمی کند و ای کسی که در محضرش اجر نیکوکاران ضایع نمی گردد و ای آنکه اهل عبادت از او بیم دارند و اهل تقوی از او در خوف و خشیت می باشند.

نتوان به قلم نوشت شوقش***گر پیر فلک شود از بیم

امام سجاد علیه السلام در مناجات المحبین شوق و ذوق خود را به خداوند این چنین اعلام می دارد:

یا مُنی قُلُوبِ الْمُشْتاقینَ وَ یا غایهَ امالِ الْمُحِبّینَ

ای خدایی که در قلب مشتاقانت جای گرفته ای و غایت آرزوی عاشقانت هستی.

وَ انْظُرْ بِعَینِ الْوُدِّ وَالْعَطْفِ اِلَی، وَ لا تَصْرِفْ عَنّی وَجْهَک

خدایا با چشم محبت و لطفت بر من بنگر و از من روی برمگردان.

در هر کاری اگر شوق و ذوق نباشد حرکت و ترقی ندارد در سیر الی الله و معرفت پروردگار و معارف دینی و ولایی شوق و ذوق است که وسیله خوبی برای رسیدن به مقصد می شود.