حدیث بندگی صفحه 573

ای فرشتگان من به بنده من فاطمه بنگرید بانوی بندگان من در برابرم ایستاده است و عضلاتش از ترش من می لرزد او با دل خویش به عبادت من روی آورده است شما را گواه می گیرم که شیعیان او را از آتش ایمن کردم.

در روایت آمده امام حسن علیه السلام ذوق و شوقش آنچنان بود که وقتی به نماز می ایستاد در برابر پروردگارش عضلاتش می لرزید و هرگاه سخن از بهشت و دوزخ به میان می آمد همچون مار گزیده به خود می پیچد. (1)

آری سالکان الی الله همچون رهبران معصوم خود شوق و ذوق بندگی حضرت حق را به طور دایم در سر می پرورانند و از التهابی که در رفتار روزانه و سوز و ناله شبانه دارند کاملا مشهود و قابل درک است.

شوقشان به خدا تا حدی است که حاضرند به عذاب الهی صبر کننداما حاضر نیستند در غم فراق یار بسوزند.

کَیفَ اَصبِرُ عَلی فِراقِکَ خدایا چگونه فراقت را صبر کنم.

فَهَبنِی یا اِلهی وَ سَیِّدی وَ مَولایَ وَ رَبِّی صَبَرتُ عَلی عَذابِکَ فَکَیفَ اَصبِرُ عَلی فِراقِکَ

خدای من بر من لطف کن ای آقا و مولا و پروردگارم من اگر بر عذاب تو صبر کنم چگونه فراق و جدایی با تو را تحمل نمایم؟

حدیث روضه رضوان و نار نیرانش***حکایتی است از اوضاع هجرانش

پاک باختگان حضرت حق به خوب جایی اظهار شوق می کنند برخلاف دنیاداران و جاه طلبان که دل به زرق و برق دنیا و پست و مقام عشق می ورزند در حالی که آن ماندنی و جاوید است همان طور که خدا ازلی و ابدی است و این فانی شدنی و رو به زوال است و برای هیچ کس نمی ماند.