حدیث بندگی صفحه 622

مولایمان امیرالمومنین علی علیه السلام از جمله دعاهایی که زیاد می خواند همین بود که عرضه می داشت:

الحمدلله الَّذِی لَمْ یُصْبِحْ بِی مَیِّتاً وَ لَا سَقِیماً وَ لَا مَضْرُوباً عَلِیٌّ عُرُوقِی بِسُوءٍ وَ لَا مُلْتَبِساً عَقْلِی

حمد خدایی را که با عنایت او شب را به صبح رساندم در حالی که زنده و سلامت هستم نه رگ هایم دچار بیماری شده..... و عقل من سر جای خود هست.

بعد عرض می کند:

اللَّهُمَّ الْجُعْلِ نَفْسِی أَوَّلَ کریمه تَنْتَزِعُهَا مِنْ کرائمی وَ أَوَّلُ وَدِیعِهِ تَرْتَجِعُهَا مِنْ وَدَائِعِ نعمک عِنْدِی(1)

پروردگارا اول کریمه ای که از من می گیری و اول امانتی از امانت هایت که نزد من است و بازش می ستانی جانم باشد.

یعنی گرفتار نقص عضو و از دست دادن حافظه و عقل نشوم که خوار و زبون خواهم شد.

برای رشد و تعالی عقل باید در مکتب قرآن و اهل بیت علیهم السلام شاگردی کرد و از آیات شریفه و منور قرآن کریم و گفتار عالی و پر فیض معصومین استفاده کرد. چنانکه در زیارت جامعه کبیره عرض می کنیم:

کلامکم نُورٍ وَ امرکم رُشْدٍ وَ فعلکم الْخَیْرِ

گفتار شما نورانی و فرمانتان باعث رشد و تعالی و رفتارتان سراسر خیر است.