حدیث بندگی صفحه 629

مَنْ تَعَلَّمَ لِلَّهِ عزوجل وَ عَمِلَ لِلَّهِ وَ عَلَّمَ لِلَّهِ دُعِیَ فِی ملکوت السَّمَوَاتِ عَظِیمًا (1)

هر کس برای خدا دنبال دانش رود و برای خدا کار کند و به خاطر رضای خدا آموزش دهد با احترام خاصی به ملکوت آسمان ها دعوت خواهد شد.

و برعکس آنکه عمل را برای غیر خدا و خوشایند دیگران انجام می دهد مبتلا به نوعی از شرک شده است.

چنانکه امام باقر و امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه پایانی سوره کهف فرمودند:

فَمَنْ کان یَرْجُوا لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحاً وَ لَا یشرک بِعِبَادِهِ رَبِّهِ أَحَداً

هرکس امید دارد به لقاء الله برسد باید عمل شایسته به جا آورد و هیچ کس را در عبادت پروردگارش شریک نکند.

لَوْ أَنَّ عَبْداً عَمِلَ عَمَلًا یَطْلُبُ بِهِ رَحِمَهُ اللَّهُ وَ الدَّارَ الاخره ثُمَّ أَدْخَلَ فِیهِ رِضَا أَحَدٍ مِنَ النَّاسِ کان مشرکا(2)

هر بنده ای از بندگان خدا عملی را انجام دهد و ابتدا طالب رحمت خدا و آخرت باشد و سپس در کارش رضا و خواسته انسانی را دخالت بدهد او مشرک است.

البته منظور از مشرک در کلام این بزرگواران شرکت خفی است که منافات با ایمان ندارد بلکه منافات با کمال ایمان دارد.

رسول الله صلی الله علیه و اله وسلم فرمود اگر بر امت من چیزی از قرآن نازل نمی شد مگر آخرین آیه سوره مبارکه کهف امت را همان یک آیه کافی بود. (3)

پس بهتر است که پاداش را فقط از خدا طلب کنیم که خود می فرماید:

وَلَنَجْزِیَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ (4)

محققا پاداش آنها را بهتر از آنچه در دنیا عمل کرده اند خواهیم داد.

1- امالی طوسی ج1ص46
2- تفسیر المیزان ج3ص439
3- همان مدرک
4- نحل 97