حدیث بندگی صفحه 639

یعنی وقتی به خویشتن عرفان پیدا کردی و فهمیدی که در ابعاد مادی هیچ نیستی حالت عجب و غرور را در خود خواهی شکست.

مَا لِابْنِ آدَمَ وَ الْعُجْبَ وَ أَوَّلُهُ نطفه مذره وَ آخِرِهِ جیفه قَذَرِهِ وَ هُوَ بَیْنَ ذلک یُحْمَلُ العذره(1)

آدمیزاد را چه به عجب؟ آغازش نطفه ای گندیده است و پایانش لاشه ای پلید و در این میان انبان نجاست است؟!

برای شکستن عجب بررسی روایاتی از آن قبیل لازم است که انسان منهای معنویت خالصانه و روح بالایی اش هیچ و هیچ است.

هر چه دارم از تو دارم خود چه دارم هیچ هیچ***نیستم من جز بدی مستغرق احسان تو

ما باید همیشه خود را عبد ذلیل و محتاج خدا بدانیم اگر چه عالم دهر و دارای تمام مواهب دنیا باشیم و یا در عبادت نمونه زیرا که هر چه هست از اوست.

بکوش ای دوست خدا را بنده باشی***به طوق بندگی زیبنده باشی

اگر طاعت تو را در زندگی هست***یقین دان بند ای ارزنده باشی

عمل معیار عشق لایزال است***وگرنه عاشقی شرمنده باشی

به طاعت می شوی محبوب الله***اگر دل را ز دنیا کنده باشی.

خداوند آن زمان یارت بگردد***ز خود بگذشته او را بنده باشی

گاهی خداوند مهربان برای آنکه ما گرفتار عجب نشویم مسایلی را برایمان پیش می آورد به عنوان مثال رسول الله صلی الله علیه و آله وسلم از قول پروردگار متعال نقل می کند برخی از بندگان مومن من هستند که در عبادت می کوشند. از بستر خویش برمی خیزند و سر از بالین لذت بخش خود برمیدارند و در عبادت من می کوشند و خود را به رنج و زحمت