حدیث بندگی صفحه 655

در کسب معنویت و خواب غفلت دیده ات را با بیداری مداوا کن. مطیع پروردگار شو و با یادش مانوس باش.

همان بزرگوار می فرمود:

إلَّا مُسْتَیْقِظٌ مِنْ غَفْلَتِهِ قَبْلَ نَفَادِ مُدَّتِهِ (1)

آیا کسی هست که پیش از آن که عمرش به سر اید از خواب غفلت خویش بیدار شود؟

ای به غفلت گذرانیده همه عمر عزیز***تا چه بودی و چه کردی عملت کو و کدام

توشه آخرتت چیست در این راه دراز***که تو را موی سفید از اجل آورد پیام

دل بر این گنبد گردنده خون خواره مبند***که بسی همچو تو دیده است و ببیند ایام

وای اگر پرده بیفتد که بس خجلت و شرم***همه بر جای عرق خون دل آید ز مشام

فکر آن کن که نمانی ز سعادت محروم***کار خود سازکه اینجا دو سه روزیست مقام

پس از نشستن پای موعظه و استعماع نصایح الهی و انبیاء علاج غفلت به نماز اول و حضور در مساجد است البته به شرط آنکه در مسجد حرف دنیا زده نشود و تمام تعینات وقت دنیوی تعطیل شود فقط و فقط یاد خدا و عبادت منظور نظر گردد. چون پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم می فرمود: در آخرالزمان بعضی از امت من به مساجد می روند و دور هم جمع می شوند ولی ورد و ذکرشان دنیا و علاقه به دنیاست شما با آنها همنشین نشوید و خداوند هم به آنها اعتنایی ندارد. (2)

و بعد از موارد فوق رفتن به مزار درگذشتگان و حضور بر قبور مومنین و مومنات و یاد مرگ علاج دیگر بیرون آمدن از خواب غفلت است.

چنانکه مولایمان علی علیه السلام فرمود:

مِنْ اکثر ذکر الْمَوْتِ قُلْتُ فِی الدُّنْیَا رَغْبَتُهُ(3)

کسی که مرگ را بسیار یاد کند رغبتش به دنیا کم شود.

1- غررالحکم 2752
2- بحار ج78ص164
3- غررالحکم 8766