حدیث بندگی صفحه 670

رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم فرمود:

أَلَا وَ مَنِ اسْتَخَفَّ بِفَقِیرٍ مُسْلِمٍ فَقَدِ اسْتَخَفَّ بِحَقِّ اللَّهِ وَ اللَّهُ یَسْتَخِفُّ بِهِ یَوْمَ القیامه إِلَّا أَنْ یَتُوبَ وَ مَنْ اکرم فَقِیرًا مُسْلِمَانِ لَقِیَ اللَّهَ یَوْمَ القیامه وَ هُوَ عَنْهُ رَاضٍ(1)

بدانید هر کس مسلمان فقیری را خفیف شمارد در حق خدا خفت نشان داده است و خداوند در روز قیامت او را خفیف کند مگر این که توبه نماید و فرمود هر کس مسلمان فقیری را گرامی دارد روز قیامت در حالی خدا را دیدار کند که از او راضی است.

توجه به یک نکته مهم لازم است که فقیر بودن جبر نیست بلکه انسان می تواند با بعضی کارهای مثبت فقر را از بین ببرد ووضع مالی خوبی پیدا کند.

آنچه از روایات استناد می شود این است که عواملی برای از بین بردن فقر وجود دارد:

1-صرفه جویی و قناعت
2-صدقه و بخشش
3-صله رحم و رسیدگی به ارحام
4-ذکر مجرب و ارزشمند حوقله یعنی لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم را زیاد گفتن
5-سحر خیزی و نماز شب و بیداری بین الطلوعین

و یا بعضی کارهاست که افراد اسباب فقر را برای خود فراهم می کنند:

1-کسی که د م از نداری بزند نادار شود.
2-هر پدری که فرزند خود را نفرین کند فقر را برایش به ارث می گذارد.
3-کسی که روزی را از غیر خدا طلب کند فقیر می شود.
4-صرفه جویی در حد بخل در معاش فقر می آورد.
1- بحار ج72ص37