حدیث بندگی صفحه 673

در آداب قرائت قرآن آمده که با دهان خوشبو و مسواک زده قرآن را تلاوت کنید زیرا که دهان ها گذرگاه قرآن است. (1)

در ابتدا و شروع تلاوت اولین کلامتان پناه برده به خدا از وسوسه های شیطان باشد.

فَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیمِ (2)

هرگاه قرآن خواندی از شیطان رانده شده به خدا پناه ببر.

خوب است که قرآن شمرده و واضح تلاوت شود و به بیان قرآن به سبک ترتیل خوانده شود. وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِیلًا (3)

مولایمان علی علیه السلام درباره این آیه فرمود قرآن را واضح بخوان و مانند شعر به شتاب و بریده مخوان و چون ریگ پراکنده مساز بلکه دلهای سخت خود را به قرآن به بیم و هراس افکنید و تمام سعی شما این نباشد که سوره را به پایان برید. (4)

همان بزرگوار فرمود:

تَدَبَّرُوا آیَاتِ الْقُرْآنِ وَ اعْتَبِرُوا بِهِ فَإِنَّهُ أَبْلَغُ الْعِبَرِ (5)

در آیات قرآن تدبر کنید و از آن عبرت آموزید زیرا که قرآن رساترین پندها و عبرت هاست.

سعی کنیم شبانه روز چندین بار به قرآن مراجعه کنیم و اگر شده یک صفحه از آن تلاوت کنیم که نگاه به خطوط آن عبادت است.

بعد از تلاوت موضوع فهم قرآن مطرح است که آن در قالب ترجمه و تفسیر و تاویل امکان پذیر است.

در این مرحله باید با احتیاط حرکت کرد و حتما از رای شخصی استفاده نشود که امام صادق علیه السلام فرمود: مَنْ فَسَّرَ الْقُرْآنَ بِرَأْیِهِ فَأَصَابَ لَمْ یُوجَرُ وَ إِنْ أَخْطَأَ کان إِثْمُهُ عَلَیْهِ(6)

1- کنزالعمال 2752
2- نحل 98
3- مزمل 4
4- کافی ج2ص614
5- غررالحکم 4493
6- بحار ج92ص107