حدیث بندگی صفحه 690

مَنْ قَنِعَتْ نَفْسُهُ أَعَانَتْهُ عَلِیِّ النزاهه وَ الْعَفَافِ(1)

هر که نفسش قانع باشد او را در پاکی و پرهیزکاری یاری رساند.

یکبار خداوند تبارک و تعالی به داوود پیامبر علیه السلام وحی کرد:

وَضَعَتْ الْغَنِیِّ فِی الْقَنَاعَهْ وَ هُمْ یَطْلُبُونَهُ فِی کثره الْمَالِ فَلَا یَجِدُونَهُ (2)

من توانگری را در قناعت نهاده ام اما مردم آن را در فراوانی مال می جویند از این رو نمی یابندش.

برگردیم به دعای امام سجاد علیه السلام وَ تَوِّجْنِی بالکفایه خدایا تاج کفایت را بر سرم بگذار.

مردی به امام صادق علیه السلام شکوه کرد که طلب روزی می کند و به دست می آورد اما قانع نمی شود و نفسش بیشتر از آن از او می طلبد و عرض کرد مرا چیزی بیاموزید که مشکلم را حل کند حضرت فرمود اگر آن اندازه که کفایتت می کند تو را بی نیاز سازد کمترین چیز دنیا بی نیازت می سازد و اگر آنچه تو را بس میکند بی نیازت نسازد همه دنیا هم تو را بی نیاز نمی گرداند. (3)

از همان بزرگوار نقل شده که خداوند فرمود اگر برای آدمیزاد دو رودخانه طلا ونقره جریان یابد باز خواهان سومی است.

ای آدمیزاد شکم تو در حقیقت دریا و یا ذره ای است که آنها را چیزی جز خاک پر نمی کند. (4)

چشم تنگ دنیا دوست را***یا قناعت پر کند یا خاک گور.

1- غررالحکم 8663
2- بحار ج78ص453
3- کافی ج2ص138
4- من لا یحضره الفقیه ج4ص418