حدیث بندگی صفحه 718

و اما اینکه گفتی آنها به راه افتاده اند تا با مسلیمن جنگ کنند خداوند تبارک و تعالی از حرکت آنها بیش از تو ناخشنود است و او در نابود کردن و شکست آنچه خود نمی پسندند تواناتر خواهد بود.

و اما اینکه گفتی تعدادشان چنین و چنان است مگر در گذشته به وسیله زیادی عددمان جنگ می کردیم جز این نبود که با امدادهای غیبی پروردگار می جنگیدیم ملاحظه فرمودید که امیرالمومنین علی علیه السلام در عین گوشه گیری برای حفظ و حراست از اسلام بدون هیچ حقد و کینه ای راهنمایی هایی لازم را به عمر بن خطاب ارایه می دهد و در واقع جنگ را رهبری می کند نتیجه آنکه ما می آموزیم که اسلام دین رهبانیت و انزوای مطلق نیست ولی این هست که باز برای حفظ ایمان و تقوا نباید در هر مجلس و محفلی شرکت کرد و کنار هر سفره و غذای شبهه ناک نشست و خورد و با هر فرد آلوده به گناه رفاقت کرد و همرنگ او شد که عواقب خطرناکی در پی خواهد داشت.

همان بزرگوار به ما سفارش می فرماید که مواقع فتنه ها اینگونه باشیم:

کُنْ فِی الْفِتْنَهِ کَابْنِ اللَّبُونِ لَا ظَهْرٌ فَیُرْکَبَ وَ لَا ضَرْعٌ فَیُحْلَبَ(1)

در هنگام وقوع فتنه چون شتر دو ساله باش که نه پشت قدرتمندی دارد که سواری دهد و نه پستانی دارد که بتوان از او شیر دوشید. این بیان مولا بهترین آموزش گوشه گیری است که مومن باید زیرک و هوشیار باشد تا مبادا در هنگام وقوع فتنه ها از او سوء استفاده کنند و وی را بارکش کارهای خلاف خود قرار دهند.