حدیث بندگی صفحه 720

پرهیز کن از لجبازی زیرا که آغاز آن نادانی و پایانش پشیمانی است.

گاهی بعضی پدر و مادران و بزرگترها هستند در مسایل صحیح و درستی که فرزند انتخاب کرده مخالفت می کنند و اصرار دارند حتما خواسته را تحمیل کنند این هم نتیجه طغیان لجاجت فرزند را در پی خواهد داشت.

امیرمومنان علی علیه السلام فرمود:

الْإِفْرَاطُ فِی الملامه یَشُبُّ نِیرَانَ اللجاجه (1)

زیاده روی در سرزنش کردن آتش لجاجت را شعله ور می کند.

در تعلیم و تربیت فرزندان باید این نکته مهم را در نظر داشت که تغافل گاهی کار ساز تر از تذکر پی در پی است. یعنی به قول معروف شتر دیدی ندیدی و لغزش و خطای فرزند را مشاهدهه نکردی. و یا بدون تصریح به گناه او را اندرز دادن تاثیر بیشتر دارد تا اینکه شب و روز اولاد را سرزنش کنیم حریم را بشکنیم و باعث گستاخی فزند شویم.

پس لجاجت پدر و مادر در اندرز و پند فرزندان آتش نزاع ها را شعله ور می سازد چنانکه در برخوردهای اجتماعی و سیاسی هم چنین است.

همان بزرگوار فرمود:

لاَ مرکب اجمح مِنْ اللَّجَاجِ (2) مرکبی چموشتر از لجاجت نیست.

و نیز فرمود:

اللَّجَاجِ یکبو براکبه(3) مرکب لجاجت سوار خود را بر زمین می اندازد.

ویاز فرمود: آن که لجاجت کند و بر این لجاجت خویش پای فشرد او همان بخت برگشته ای است که خداوند بر دلش پرده غفلت زده و پیشامدهای ناگوار بر فراز سرش قرار گرفته است. (4)

1- بحار ج78ص10
2- غررالحکم 10737
3- همان مدرک 1710
4- نهج البلاغه نامه 58