حدیث بندگی صفحه 754

أَلَمْ یَجِدْکَ یَتِیمًا فَآوَی وَوَجَدَکَ ضَالًّا فَهَدَی وَوَجَدَکَ عَائِلًا فَأَغْنَی

آیا یتیمت نیافت و سپس پناهت داد؟ و تو را ره گم کرده یافت آنگاه هدایتت کرد و تو را فقیر یافت بی نیازت نمود.

بیان نعمت های الهی نوعی سپاسگزاری از نعمت های پروردگار است گاهی انسان در خلوت خود به خدای خویش عرض کند بار پروردگارا هر چه دارم از تو دارم از اوان زندگی مرا غرق در نعمت های خویش فرمودی و هیچ گاه نعمتت را درباره من و خانواده ام و پدر و مادرم دریغ نفرمودی. که البته این گونه سخن راندن شیوه و سیره انبیاء و امامان معصوم علیه السلام بوده است.

حضرت سلیمان علیه السلام وقتی در برابر آن همه نعمت های الهی قرار می گیرد عرض می کند:

رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَعَلَی وَالِدَیَّ (1)

پروردگارا به من توفیق شکر نعمت هایی که به من و پدر و مادرم عنایت فرمودی بده.

و یا پروردگار به ما می آموزد که وقتی انسان به رشد می رسد و به مرز چهل سالگی وارد می شود می گوید:

قَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَعَلَی وَالِدَیَّ (2)

پروردگارا به من توفیق ده تا شکر نعمتی را که به من و پدر و مادرم عطا فرمودی به جا آورم.

از آنجایی در میان اقوام و ملت ها قوم موسی علیه السلام و بنی اسرائیل مردمی ناسپاس بوده و هستند خدای عزوجل در سه جای سوره مبارکه بقره آیات 40و47و122 به آنان خطاب می کند:

یَا بَنِی إِسْرَائِیلَ اذکرا نِعْمَتِی الَّتِی أَنْعَمْتُ علیکم