حدیث بندگی صفحه 759

پس منشا نفاق سالم نبودن قلب و بیگانگی آن از واقعیات و عدم اعتراف سر وجود به حقایق و معنویات است و تا دل از زنگار کفر و الحاد در مرتبه اول و حسد و بی حیایی وخود بینی و دنیاپرستی در مرتبه دوم پاکیزه نگردد نفاق همچنان وجود دارد و از بین نخواهد رفت.

خداوند تبارک و تعالی چهره زشت منافقون را اینگونه ترسیم می فرماید:

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ وَبِالْیَوْمِ الآخِرِ وَمَا هُمْ بِمُؤْمِنِینَ یُخَادِعُونَ اللَّهَ وَالَّذِینَ آمَنُوا وَمَا یَخْدَعُونَ إِلا أَنْفُسَهُمْ وَمَا یَشْعُرُونَ فِی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَهُمُ اللَّهُ مَرَضًا وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ بِمَا کَانُوا یَکْذِبُونَ (1)

بعضی از مردم می گویند به خدا و روز قیامت ایمان آورده ایم در حالی که ایمان نیاورده اند با خدا و ایمان آورندگان خدعه می کنند و حال آنکه جز خودشان را فریب نمی دهند و نمی فهمند.

در دلهایشان بیماری هست خداوند بر بیماری ایشان بیفزاید و به خاطر دروغ گفتنشان عذابی دردناک دارند.

منافق فقط نمای دینداری به خود می گیرد و تظاهر به دین و اعتقاد می کند در حالی که دروغ میگوید و ادعای خلاف واقع می نماید.

آدم منافق ضعیف النفس و ذلیل است و همین احساس حقارت است که او را به نفاق کشانده است.

مولایمان امیرالمومنین علی علیه السلام فرمود:

نِفَاقُ الْمَرْءِ مِنْ ذُلِّ یَجِدُهُ فِی نَفْسِهِ (2)

نفاق آدمی ناشی از حقارت و ذلتی است که در ضمیر خود احساس می کند.