حدیث بندگی صفحه 77

تِلْکَ الدَّارُ الآخِرَهُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِینَ لا یُرِیدُونَ عُلُوًّا فِی الأرْضِ وَلا فَسَادًا وَالْعَاقِبَهُ لِلْمُتَّقِینَ (1)

این سرای آخرت است برای آنانی که قرار داده ایم که در دنیا اراده طغیان در زمین و فساد نکرده اند و پایان خوب از آن اهل تقواست.

اجتماع

وَ أَجْرِ لِلنَّاسِ عَلَی یَدِیَ الْخَیْرَ وَ لَا تَمْحَقْهُ بِالْمَنِّ، وَ هَبْ لِی مَعَالِیَ الْأَخْلَاقِ، وَ اعْصِمْنِی مِنَ الْفَخْرِ. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ لَا تَرْفَعْنِی فِی النَّاسِ دَرَجَهً إِلَّا حَطَطْتَنِی عِنْدَ نَفْسِی مِثْلَهَا(2)

خدایا به دست من کار خیر مردم را اجرا کن ولی با منت گذاری من از بینش نبر و مرا به پایه های اخلاق برسان و از فخر کردن و به خود بالیدن نگاهم دارد. الها بر محمد و آل او درود فرست و مرا بالا مبر در میان مردم به درجه ای جز آنکه پایینم آری در پیش خود به همان مقدار.

امام علیه السلام دیدگاه خیر و مثبت به اجتماع و مردم دارد و از خداوند می خواهد که خیرش به مردم برسد آن هم بدون منت گذاردن و فخرفروشی. خدمت به خلق خدا از آموزه های صحیفه سجادیه است. در بیان حضرت بود که خدایا توفیق کار راه اندازی مردم را به من بده. جالب اینجاست بین انان که مشمول کار خیر قرار می گیرند تفاوتی وجود ندارد. یعنی دین و مذهب و مرام مطرح نیست بلکه باید صرف آن که ناس و انسان هستند به آنها خیر برسانم. رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم درباره مردم جامعه بیانی دارد که سعدی آن را به نظم در آورده است.