حدیث بندگی صفحه 778

کسی وصیت می کند که مرگ را چون امام زین العابدین علیه السلام باور دارد و می داند چه بخواهد و یا نخواهد روزی پرونده اش بسته می شود و مزه مرگ را خواهد چشید.

کُتِبَ عَلَیْکُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَکَ خَیْرًا الْوَصِیَّهُ لِلْوَالِدَیْنِ وَالأقْرَبِینَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَی الْمُتَّقِینَ (1)

بر شما نوشته شده وقتی یکی از شما را مرگ نزدیک شد اگر ثروتی دارد برای پدر و مادر و خویشان خود به نیکی و احسان به آنان وصیت کند که این کار سزاوار اهل تقواست.

و در آیه بعد توضیح می دهد که اگر وصی و یا بازماندگان برخلاف وصیت موصی و وصیت کننده عمل کنند گناهش به گردن تغییر دهندگان وصیت است.

فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَمَا سَمِعَهُ فَإِنَّمَا إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللَّهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ

و هرگاه کسی بعد از انکه وصیت را شنید تغییر دهد گناهش بر گردن تغییر دهندگان است زیرا که او پروردگار شنوا و آگاه است.

بعضی از افراد ملتزم دانستن خود در امر وصیت را کار دشوار و ترسناک می دانند و شاید فکر کنند از چیزی به نام وصیتنامه بنویسند و حق ثلث خود را تشریح کنند و امثال آن. مرگشان فرا می رسد و زودتر می میرند. در حالی سخت اشتباه میکنند زیرا که اجل و پایان عمر با اراده باری تعالی واقع می شود و عمل انسان هیچ دخالتی در آن ندارد بلکه یک نوع تعهد و انجام تکلیف است.

آنهایی که بدون وصیت می میرند حق ثلث ندارند و اگر فرزند نابالغ و صغیر داشته باشند کار را برای اطرافیان خویش دشوار می کنند.

از آیه این طور استنباط می شود که وصیت الزامی است همان طور که درباره روزه ماه مبارک رمضان می فرماید: