امید به رحمت الهی صفحه 12

که به بخشایشت دارم منصرف نخواهم شد، و محبتت از دلم بیرون نخواهد رفت!

این لطافتی که در این عبارات وجود دارد، دل را از جا می کند. ببینید امام سجاد چگونه راه را باز می کند! چگونه راه امید را محکم می کند! یعنی در بحرانی ترین و سخت ترین شرایط می گوید: امید من از تو قطع نمی شود.

عرضه می دارد: بار پرورگارا، اگر من را در روز قیامت در غل و زنجیر کنی. اگر در جمع همه مردم لطف و عطای خود را از من منع کنی و در حضور همه، من را هم مفتضح کنی و همه عیب های من را به مردم و خلایق نشان بدهی، امیدم از تو قطع نمی شود.

در واقع حالات ما را بیان می کنند و الا خودشان که امام معصوم هستند. چون از زبان همه عالم دارد صحبت می کند. با همه این احوال می فرماید: من امید خود را از تو قطع نمی کنم. یعنی جهنمی قطعی هم بشوم، در غل و زنجیر هم باشم، دل من به تو متعلق است، امید من از تو قطع نمی شود. باز هم امید دارم که مرا ببخشی.

در هر صورت حضرت سجاد علیه السلام می فرماید: در بحرانی ترین شرایط، حتی محکومیت قطعی، خدایا، من امید خود را از تو قطع نمی کنم و از آرزوی عفو منصرف نمی شوم و با همه این ها محبت تو از دل من بیرون نمی رود، تو را دوست دارم.

اگر این نور امید در دل بتابد، هیچ وقت بشر به بن بست نمی رسد. اصلا بن بست معنا ندارد. بن بست برای کسانی است که خدا ندارند.

ص27

«ذَلِکَ بِأَنَّ اللَّهَ مَوْلَی الَّذِینَ آمَنُوا وَأَنَّ الْکَافِرِینَ لَا مَوْلَی لَهُمْ» (1)؛ این برای آن است که خداوند مولا و سرپرست کسانی است که ایمان آوردند؛ اما کافران مولایی ندارند!

کافر که خدا ندارد زود به بن بست می رسد و ناامید می شود. جهنم واقعیت دارد، اما به یک معنا جهنم، بی خدا بودن است. کسی که خدا ندارد در جهنم است. کسی که خدا دارد، اصلا آتش معنا ندارد، جهنم معنا ندارد. اگر انسان یک مقدار بتواند با خدا ارتباط برقرار کند، خیلی شیرین می شود.