- پیشگفتار 1
- عکس 3
- برای حل مشکلات بشریت 4
- راه محبت 5
- صحیفه مهدویه 6
- نام و یاد خدا 7
- دعا راهی به سوی خدا 7
- هم نشینی با خدا 8
- سرمایه امید 10
- راه امید 11
- عکس 13
- یأس و ناامیدی ممنوع! 15
- از بدترین گناهان 16
- بزرگترین دام شیطان 17
- بهترین حافظ 18
- امید در شدت بلا 19
- امید و انس با خدا 21
- شکوه از خدا 22
- سپاس از خدا در فرهنگ کربلا 23
- شکایت به خدا 24
- در چنگ دیو نفس 25
- پایان فراق 26
- تبرک و توسل 27
- توسل حضرت یوسف علیه السلام 28
- امید پایدار زلیخا 29
- نخستین آفرینش 32
- پذیرش توبه حضرت آدم علیه السلام 33
- عکس 35
- حرکت در بیم و امید 37
- وساطت برای توبه ابلیس 39
- خسارت های عمدی 40
- ناله های شیطان 41
- بی رغبتی دوستان اهل بیت علیهم السلام به گناه 42
- چکیده گفتار 43
- عکس 46
- رحمت الهی در امید و آرزو 48
- حضرت عیسی علیه السلام و پیرمرد 49
- بصیرت شخصی 51
- فرشته امید 52
- منفی گرایی 54
- وعده های شیطان 55
- آرزوهای دنیوی و اخروی 56
- تأمل در دعاها 57
- تنگنای آرزوها 58
- توجه به داده ها 59
- عکس 61
- دو کلمه گفت و گو با خدا 62
- جایی که بیشتر باید امید داشت 63
- داستان موسی علیه السلام 64
- دم رحمانی 66
- حضرت موسی علیه السلام در بحران 67
- موسی علیه السلام در وادی ایمن 68
- ملک سلیمان 69
- مورچه ای که سلیمان را نصیحت کرد! 70
- ملکی بر باد! 72
- ملکه سبا همسر سلیمان می شود! 73
- امیدواری به خدا 74
- ساحران فرعون اهل ایمان می شوند! 75
- برون رفت از حق الناس 77
- حلالیت طلبی و گذشت 79
- چکیده گفتار 80
- عکس 82
- تکیه به خدا در بحران ها 84
- امیدوار کننده ترین آیه 85
- شست و شوی دل و جان 86
- بهشت اجباری 87
- کمک گرفتن از نماز 91
- ادای حقوق دیگران 92
- حلالیت طلبیدن 93
- راه رهایی از حق الناس 94
- راه بندان های معنوی 95
- چکیده گفتار 97
- عکس 98
- درک معنای شرک 100
- بازگشت به سوی خدا 102
- خدا همه گناهان را می آمرزدا 103
- شفاعت؛ والاترین امید 104
- فتح مکه و عفو پیامبر صل الله علیه و آله و سلم 105
- همان سخنی را که یوسف به برادرانش گفت! 106
- آمرزش ممنوع! 107
- جام محبت 108
- بگذر تا خدا بگذرد! 109
- خود شکنی 109
- عذر پذیری 110
- مراقبت از خویش 111
- محرومیت از رحمت و شفاعت 114
- ابوضمضم 115
- تلاش برای صلح و آشتی 116
- عکس 118
- نویدبخش ترین آیه 120
- بازتاب گناه 121
- اصرار بر بدی 123
- معامله با خدا 124
- توبه ای که پذیرفته نمی شود! 124
- تبادل گناه و ثواب 125
- رعایت عدالت در احقاق حق 126
- تحمل و رشد 127
- به خشم در آوردن شیطان 127
- حلالیت طلبی 128
- بیان گناه 129
- پرسش از گناه ممنوع! 130
- توبه، بهتر از اقامه حد 130
- چگونه حلالیت بطلبیم 131
- بخشش یا حق خواهی! 132
- طلب از خدا 133
- عفو و قرب الهی 135
- به دنبال اصلاح اخلاق 136
- عکس 138
- نور محشر 140
- حساب کشی از خود 141
- عبادتی بزرگ 142
- فرار از ستم 144
- توجه به حق الناس 145
- شهیدی دم در بهشت زندانی شد! 146
- اصلاح رفتار 148
- توبه و جبران حقوق 149
- فضیل بن عیاض 151
- عکس 153
توجه ویژه خداوند به توبه کنندگان
در زمان موسی کلیم الله علیه السلام باران نیامد. حضرت موسی کلیم الله علیه السلام قوم خود را جمع کردند و به صحرا بردند. نماز باران خواندند. باران نیامد. هر چه دعا کردند. خبری نشد.
خدای متعال فرمود: ای موسی، در جمع شما یک نمام و سخن چین است که دو به هم زن بوده است. آبروی افراد را می برده است، یا بین دلها کدورت و اختلاف ایجاد می کرده است. به خاطر این سخن چینی که در جمع شماست، من باران رحمت خود را نازل نمی کنم.
موسی کلیم الله دید این مانع در خود این جمع است. فرمود: ای بنی اسرائیل، خدای متعال به من وحی فرموده است که در میان شما یک سخن چنین است. علت نیامدن باران اوست. بیاید از جمعیت بیرون برود.
آن نمام به خود آمد. گفت: الآن در معرض خطر قرار گرفتم. ممکن است آبروی خود من برود. چه کار کنم؟ دل او شکست. با خدا نجوا کرد. «یا سریع الرضا»؛ ای خدایی که زود راضی میشوی. گفت: پروردگارا، آبروی مرا نبر، من جبران می کنم. دل ها را به هم پیوند می دهم. واقعا منقلب شد.
یک وقت حضرت موسی کلیم الله دید که ابر رحمت آمد و باران شروع به باریدن کرد. عرض کرد: پروردگارا، دقایقی قبل فرمودید که به خاطر وجود یک نمام و سخن چین باران نمی فرستم. کسی هم از میان ما بیرون نرفت.