نگاهی به حدیث سد الابواب صفحه 66

روشن است که درباره این مسئله پاسخی از آن ها در کار نیست، نه از حلبی و نه از دیگری(!!)

حلبی در ادامه می گوید: لازمه این گونه جمع کردن این است که درِ خانه علی کرّم اللّه وجهه همواره حتی با وجود دریچه خانه ابوبکر در مسجد، باز باشد; زیرا که روشن شد که خانه علی درِ دیگری غیر از درِ مسجد نداشت. بنابراین، دیدگاه برخی قابل تأمّل است که گفته اند: «بستن دریچه ها جز دریچه خانه ابوبکر» اشاره ای به جانشینی ابوبکر است; زیرا او ـ نه دیگری ـ به مسجد نیاز بسیاری داشت.2

البته این سخن در رد دیدگاه خطّابی، ابن بطّال و پیروان آن هاست; هم چنین ردّی است بر خود ابن حجر که این گونه جمع را برگزیده و با وجود این، کلمات آنان را نقل می کند; مگر آن که گفته شود: خود ابن حجر این نظریه را نپسندیده است، چنانچه پیش تر در نقل آن مطالب به این دیدگاهش اشاره کردیم که گفت: «و ادّعا کرده اند...».

1 . گفتنی است که ذکر نام عباس در قضیه «بستن درها به جز درِ خانه علی علیه السلام» اشتباه است، بلکه منظور حمزه علیه السلام است; زیرا عبّاس در سال فتح مکه اسلام آورد و داستان علی علیه السلام مربوط به پیش از جنگ احد است. این مطلبِ واضحی است و چند تن از عالمان اهل سنت به آن اشاره کرده اند.

از این رو ابن سیدالناس نیز در عیون الاثر: 2 / 336 درخواست عباس و اعتراض او را در داستان دروغین «به جز درِ خانه ابوبکر» یادآور شده است. گویا به جهت ثابت کردن داستان ابوبکر چنین اظهار نظری کرده است(!!)

2 . انسان العیون: 3 / 461.

حقیقت امر در حدیث سدّ الأبواب

حقیقت امر در حدیث سدّ الأبواب با توجه به آن چه بررسی شد، روشن شد که هیچ یک از مواردی که در جمع بین دو قصه ذکر کرده اند، تمام نیست. از طرفی سخنان عالمان اهل تسنّن در این جا در نهایت آشفتگی است. این آشفتگی فقط به جهت خودداری آنان از ارائه حق و اعتراف به واقعیت هاست.

بنابراین، حقیقت امر در این حدیث چنین است:

روزی رسول خدا صلی اللّه علیه وآله دستور داد که تمام درهایی که به مسجد باز می شدند بسته شود و این به جهت منزّه داشتن مسجد از پلیدی ها و دور نگهداشتن آن از آلودگی ها بود. حتی درِ خانه عمویش حمزه سیدالشهداء علیه السلام را با وجود برتری و خویشاوندی و مقام رفیعش بست.