مسند فاطمه بنت الحسین علیهما السلام صفحه 51

«وقتی داخل مسجد رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) شدم ، حلقه درسی را دیدم که در آن مردم با توجّه کامل نشسته بودند و آن حلقه درس حضرت ابی عبد الله الحسین (علیه السلام) بود»(2).

بزرگی کار امام حسین (علیه السلام) زمانی روشن می شود که ما به عصر امام حسن مجتبی (علیه السلام) و خفقان شدیدی که در زمان ایشان پس از استیلای سیاسی ونظامی حکومت منحوس معاویه پیش آمد و تا عصر امام حسین(علیه السلام) ادامه داشت ، توجه پیدا کنم .

پاورقی

خفقان حکومت اموی در عصر حسنین (علیهما السلام) به حدّی بود که با گنجاندن موادّی در صلح نامه برای حفظ حقوق امّت و رهبری اسلامی ، مواد قرارداد به فراموشی سپرده شد و تحرک فرهنگی امام حسن (علیه السلام)برای معاویه ناخشنود آمد و لذا امام را به زهر کین به شهادت رساند تا حرکت مکتبی و هدفدار امام

(علیه السلام) به ثمر نرسد . با این همه امام حسن (علیه السلام)توانست بالغ بر یکصد و سی نفر را در حوزه درسی خود پرورش دهد و به آنان علم دین آموزد(1).

سیره عملی امام حسین (علیه السلام) در مدینه به گونه ای بود که دانشجویان و اساتید حوزه را تشویق نموده و با گفتارهای تربیتی خویش جایگاه علم و علم آموزی را در جامعه اسلامی تبیین می فرمود . از سخنان آن حضرت است :

«الْعِلْمُ لِقاحُ الْمَعْرِفَهِ ، وَطُولُ التَّجارُبِ زِیادَهٌ فی الْعَقْلِ ، وَالشَّرَفُ التَّقْوی ، والْقُنُوعُ راحَهُ الأبْدانِ ، وَمَنْ أحَبَّکَ نَهاکَ، وَمَنْ أبْغَضَکَ أغْراکَ»(2).

امام در این روایت هدف از تدریس را بارور کردن درخت معرفت اعلام می کند ، بر نقش تجربه و پیش آمادگیها ، بر رشد و توسعه عقل و اندیشه بشری تأکید می نهد ، شرف انسانی را در آیینه جمال تقوای الهی می نگرد ، بین خود بسندگی و آسودگی جسم و جا پیوند می زند ، و از تأثیر دوستان صادق ومخلص بر امر آموزش و تربیت سخن به میان می آورد .