ایمان و کفر، ج 1، ص: 3 صفحه 118

شهوت و هواهای مقامی دست باز می دارد، و اگر نفسش او را خواست از راه دور کند با ورع و تقوی جلو آن را بگیرد، و در جهاد کوشش داشته باشد، و هنگام اشتغال به کاری نماز را فراموش نکند و در سختیها شکیبا باشد.

در مشکلات و حوادث وقارش را حفظ کند، و در سختیها و پیش آمدهای ناگوار صبر داشته باشد و در هنگام رسیدن به مال و منال شکر خدا را انجام دهد غیبت نکند و تکبر نداشته باشد و قطع رحم ننماید، و کسی را خوار و سبک نشمارد، درشت خو و بد خلق و بد زبان نباشد و با مردم به تندی رفتار نکند.

دیدگانش از وی پیشی نگیرند و در اختیارش باشند، شکمش او را رسوا نکند، و دامنش بر او چیره نگردد و به هر جا که خواست بکشاند، و به مردم حسادت نکند مردم از وی سرزنش کنند ولی او از سرزنش دیگران دست باز دارد،

اسراف نداشته باشد، از مظلوم یاری کند، و از مستمندان و دردمندان دلجوئی داشته باشد و به زندگی آنها برسد.

خودش را به مشقت اندازد ولی مردم از وی در آسایش باشند، دنبال عزت و دولت و سرفرازی دنیا نمی رود، و اگر دنیا بر وی پشت کرد بی تابی نمی کند، اگر مردم بطرف او روی آوردند او هم خود را برای کمک به مردم قرار دهد، و همواره خود را به کارهای مهم مشغول کند.

در داوری و نظرهائی که می دهد عیب و نقص نباشد و از روی بصیرت و حقیقت حکم صادر کند و رأی خود را قاطع بدهد و دین خود را ضایع نسازد، هر کس با وی مشورت کرد او را راهنمائی کند و از وی مساعدت نماید و راه درست را به او نشان دهد، از فحش و ناسزائی گوئی جاهلان هرگز واهمه نداشته باشد.

4- امام باقر و یا صادق علیهم السّلام فرمودند: امیر المؤمنین علیه السّلام به یکی از مجالس قریش عبور کردند و مشاهده نمودند آنها لباس سفید در بر کرده و با رنگ های صاف و روشن و خوشحال نشسته و بلند می خندند، و با انگشتان خود به کسانی که از آن جا عبور می کنند اشاره می نمایند و تفریح می کنند.

بعد از آن به مجلسی از اوس و خزرج رفتند، در آن جا با بدن های لاغر و