- جلد اول 1
- اشاره 1
- مقدمه مترجم 1
- آغاز تدوین حدیث 2
- ممانعت از نقل حدیث 3
- جعل احادیث و روایات 4
- تالیف کتب حدیث و سیره در میان اهل سنت 5
- تدوین حدیث در مذهب اهل بیت ع 7
- اشاره 7
- حدیث در عصر امیر المؤمنین ع 7
- 1- کتاب علی ع 12
- 2- جزوه در سنن و احکام 13
- 3- مسافرت به یمن 13
- 4- دستور العمل به محمد بن ابی بکر 14
- 6- تشکیل مجالس در مساجد 15
- 5- بخشنامه به فرمانداران و فرماندهان 15
- حضرت زهرا ع و تدوین حدیث 16
- حدیث در عصر امام حسن ع 17
- حدیث در عصر امام صادق ع 18
- حدیث در عصر امام سجاد ع 18
- حدیث در عصر امام حسین ع 18
- حدیث در زمان امام محمد باقر ع 18
- حدیث در عصر امام رضا ع 20
- حدیث در عصر امام کاظم ع 20
- حدیث در عصر غیبت صغری 21
- جمع آوری حدیث و تدوین آن 21
- حدیث در عصر امام عسکری ع 21
- حدیث در زمان امام هادی ع 21
- حدیث در عصر امام جواد ع 21
- مراکز حدیثی شیعه 23
- اشاره 23
- 1- مدینه منوره 23
- 2- کوفه 24
- 3- قم 25
- 5- خراسان 26
- 4- بغداد 26
- 6- ری 27
- در فضیلت علم حدیث 28
- مؤلفان کتب حدیث 30
- اشاره 30
- 1- سلیم بن قیس هلالی 30
- 2- زید زراد 31
- 4- عاصم بن حمید حناط 31
- 5- زید نرسی 31
- 3- عباد عصفری ابو سعید 31
- 6- جعفر بن محمد حضرمی 32
- 7- محمد بن مثنی حضرمی 32
- 9- عبد الملک بن حکیم 32
- 8- جعفر بن محمد قرشی 32
- 11- علی بن جعفر ع 33
- 12- خلاد سندی 33
- 13- حسین بن عثمان 33
- 10- مثنی بن ولید حناط 33
- 17- عبد الله بن جبر 34
- 20- عبد الله بن جعفر حمیری 34
- 22- محمد بن محمد بن اشعث 34
- 15- سلام بن ابی عمره 34
- 19- درست بن ابی منصور 34
- 16- علی بن اسباط 34
- 18- علاء بن رزین 34
- 21- احمد بن محمد برقی قمی 34
- 23- حسین بن سعید اهوازی 34
- 14- عبد الله بن یحیی کاهلی 34
- 25- علی بن ابراهیم قمی 35
- 26- ابراهیم بن محمد ثقفی 35
- 24- فرات بن ابراهیم کوفی 35
- 28- محمد بن علی بن بابویه 36
- 27- محمد بن یعقوب کلینی 36
- 31- علی بن محمد خزاز قمی 37
- 30- جعفر بن محمد بن قولویه 37
- 29- حسین بن بسطام 37
- 40- حسن بن محمد طوسی 38
- 37- محمد بن محمد بن نعمان 38
- 35- محمد بن عمر بن عبد العزیز کشی 38
- 32- محمد بن ابراهیم نعمانی 38
- 39- محمد بن حسن ابو جعفر طوسی 38
- 38- محمد بن حسین موسوی 38
- 33- حسن بن علی حرانی 38
- 34- محمد بن مسعود عیاشی 38
- 36- محمد بن جریر طبری 38
- 42- عبد الواحد آمدی 39
- 43- محمد بن ادریس حلی 39
- 41- احمد بن علی نجاشی 39
- 45- محمد بن محمد طبری 40
- 44- فضل الله بن علی راوندی 40
- 46- محمد بن جعفر مشهدی 40
- 50- محمد بن علی بن شهر آشوب 41
- 49- محمد بن حسن نیشابوری 41
- 48- قطب الدین کیذری بیهقی 41
- 47- سعید بن هبه الله راوندی 41
- 51- فضل بن حسن طبرسی 42
- 52- حسن بن فضل طبرسی 42
- 53- علی بن حسن بن فضل طبرسی 42
- 57- ورام بن ابی فراس 43
- 55- یحیی بن حسن حلی 43
- 54- محمد بن علی بن حمزه طوسی 43
- 56- احمد بن علی طبرسی 43
- 62- محمد بن مکی عاملی 44
- 60- شاذان بن جبرئیل 44
- 63- حسن بن سدید الدین علامه حلی 44
- 58- علی بن عیسی اربلی 44
- 61- عبد الکریم بن طاوس 44
- 59- علی بن طاوس 44
- 65- رجب بن محمد برسی 45
- 64- حسن بن ابی الحسن دیلمی 45
- 69- ابن فهد حلی 46
- 68- ابراهیم بن علی کفعمی 46
- 67- علی بن محمد بیاضی 46
- 66- محمد بن علی احسائی 46
- 71- محمد بن مرتضی فیض کاشانی 47
- 70- محمد بن حسین عاملی 47
- ولادت علامه مجلسی 48
- 73- علامه مجلسی مؤلف بحار الان 48
- اشاره 48
- 72- محمد بن حسن حر عاملی 48
- اساتید و شاگردان علامه مجلسی 49
- آثار علمی علامه مجلسی 49
- تحصیلات علامه مجلسی 49
- وفات علامه مجلسی 50
- سخنی در باره بحار الانوار 50
- مسافرت به هندوستان 51
- ترجمه مجلد پانزدهم بحار الانوار 51
- 1 در فضیلت ایمان 53
- 2 خلقت مؤمن از نور خدا 62
- 3 ریشه و سرشت مؤمن 63
- 4 تفسیر فِطْرَتَ اللَّهِ و صِبْغَهَ اللَّه 76
- 5 رفع بلیّات بوسیله مؤمن 77
- 6 حقوق مؤمن 78
- 7 خوشنودی از نعمت ایمان 79
- 8 قلت تعداد مؤمنان 81
- 9 مراتب مردم در ایمان 84
- 10 بیعت و چگونگی آن 88
- 11 مؤمن بر دو قسم است 91
- 12 گرفتاری های مؤمن 93
- 13 بخشودگی مؤمن 116
- 14 نشانه های مؤمن و صفات او 116
- 15 در فضائل شیعیان 150
- 16 شیعیان و دین خدا 206
- 17 در فضیلت رفض، 214
- 18 گذشت از شیعیان و شفاعت از آنان 216
- 19 صفات شیعیان، 255
- 20 عدم تعجیل در باره شیعیان 291
- 21 مجالست با مخالفان و مشرکان 292
- 22 ایمان به دین حق و اعطاء تشیع 293
- 23 سلامتی و توانگری در دین است 296
- 24 فرق بین اسلام و ایمان 299
- 25 تعریف اسلام 333
- 26 احکام و شرایع 334
- 27 پایه های اسلام و ایمان 336
- 28 دین مورد قبول خدا 370
- 29 پایین ترین درجه ایمان 382
- 30 ارتباط ایمان و عمل 384
- 31 آلوده شدن ایمان به ظلم 416
- 32 درجات ایمان 418
- 33 آرامش مؤمن 427
- 34 ایمان ثابت و ناپایدار 435
- 35 باز نداشتن مؤمن از گناه 440
- 36 دوستی و دشمنی برای خداوند 440
- 37 صفات بندگان نیک 449
- 38 مکارم اخلاق و رستگاری 473
- 39 در عدالت 519
- 40 کمال انسان و جوانمردی او 522
- 41 منجیات و مهلکات 522
- 42 در ستایش چهره های نیک 523
- 43 در محبت خداوند متعال 528
- 44 در صلاح و فساد قلب 540
- 45 در مراتب نفس و صفات آن 551
- 46 در ترک شهوات و هوس ها 560
- 47 در اطاعت خدا و رسول و امامان 563
- 48 در اظهار حق و ترک باطل 566
- 49 در انس به خدا و عزلت از مردم 567
- 51 ترک رهبانیت و سیاحت 570
- 50 بی هوشی هنگام قرائت قرآن 570
- 52 در یقین و صبر 585
بزرگان شیعه نخست در این شهر اقامت داشتند، مدینه مرکز وحی و محل نزول قرآن بود و پایگاه اسلام و ایمان بشمار می رفت، جویندگان و طالبان علوم از اطراف و اکناف به این شهر مقدس روی می آوردند و احکام شرع را از زبان امام و یاران او می شنیدند.
مدینه منوره در زمان امام باقر و صادق و کاظم علیهم السّلام یک مرکز بزرگ علمی و
دینی بود محدثان از هر فرقه و مذهبی در اینجا جمع می شدند و به تبادل افکار و مناظرات و مباحثات می پرداختند، تعدادی از مشایخ شیعه در این شهر زندگی می کردند و به جمع آوری حدیث و روایات اقدام می نمودند.
2- کوفه
یکی از مراکز مهم در آن روزها برای نشر حدیث و علوم و معارف شهر کوفه بود، در آن شهر گروهی از علماء و صاحبان فکر و اندیشه از فرق گوناگون زندگی می کردند، در میان آنها عده زیادی از شیعیان و راویان امام باقر و صادق بودند، گویند در کوفه چهار هزار نفر زندگی می کردند، که همه از امام صادق علیه السّلام حدیث می گفتند.
شهر کوفه که در کنار فرات توسط مسلمانان ساخته شد بعد از سقوط مدائن و شکست دولت ساسانی به یک مرکز علمی، سیاسی و تجاری تبدیل گردید، طبقات مختلف در این شهر جدید اقامت کردند، مردمان کوفه اکثر سیاست باز و تاجر پیشه و کارگرانی که برای زندگی در آنجا جمع شده بودند، قصد بیشتر آنها جمع کردن مال و ثروت بود.
علی علیه السّلام بعد از جنگ جمل به این شهر آمد و در آنجا مقیم شد، با اقامت امیر المؤمنین سلام الله علیه کوفه اعتبار دیگری گرفت و چند سال مرکز حکومت اسلامی شد، کوفه مرکز شیعیان و دوستان علی علیه السّلام بود، گروهی در این شهر پای منبر امیر المؤمنین نشستند و از سخنان آن جناب استفاده کردند و خود از مربیان و بزرگان علم و دانش شدند.