ایمان و کفر، ج 1، ص: 3 صفحه 253

در آن روز مردم محزون هستند در حالی که آنها حزنی ندارند، به خداوند سوگند هر گاه یکی از شما به نماز برخیزد فرشتگان پشت سر او صف می بندد، و برای رستگاری او دعا می کنند تا آنگاه که از نماز خود فارغ گردد، هر چیزی جوهری دارد، جوهر فرزندان آدم محمد صلّی اللَّه علیه و اله ما و شما هستیم.

در روایت دیگری در ضمن همین حدیث

امام صادق علیه السّلام فرمود: اگر شما در زمین نبودید بهشت آراسته نمی گردید و حوراء خلق نمی شد، و رحم و کودکی وجود نداشت و حیوانی نبود تا بچرد، به خداوند سوگند پروردگار بیشتر از ما شما را دوست می دارد.

95- زید نرسی گوید: به حضرت کاظم علیه السّلام عرض کردم مردی از شیعیان شما که نسبت به شما محبت دارد شراب می نوشد، و مرتکب گناه می گردد ما از وی تبری حاصل کنیم، فرمود: از شراب خوردن او تبری کنید ولی از خودش تبری نجوئید، او را دوست بدارید و از کارش دوری کنید.

راوی گوید: گفتم: می توانیم او را فاسق و فاجر بنامیم فرمود: خیر زیرا فاسق و فاجر کافری را گویند که حق ما را انکار می کند و با دوستان ما عداوت می نماید، و خداوند ابا دارد از اینکه دوست ما فاجر و فاسق باشد در صورتی که مرتکب هر کاری شده باشد.

شما بگوئید کارش بد می باشد و مرتکب اعمال زشت می گردد، خودش مؤمن ولی کارش زشت است و روح و بدنش پاک می باشد، بخداوند سوگند دوست ما از دنیا بیرون نمی رود مگر اینکه خدا و رسول و ما از او راضی هستیم، خداوند او را با همان گناهان با چهره سفید محشور می کند و عورتش را می پوشاند، و ترسش را فرو می نشاند و حزن و اندوه را از آن دور می گرداند.

مؤمن هنگامی که از دنیا بیرون می رود گناهانش پاک می گردد، یا گرفتار مصیبتی می شود، و یا در مال و جانش نقصان پدید می آید و فرزندش را از دست می دهد و یا بیمار می گردد، و از همه آسان تر اینکه خوابی هولناک می بیند و صبح با حالت

غم و اندوه از خواب برمی خیزد، و همین ناراحتی ها کفاره گناهان او