ایمان و کفر، ج 1، ص: 3 صفحه 256

رسول خدا صلّی اللَّه علیه و اله عمل می کنند، به سخنان اولو الامر خود گوش فرا می دهند، آنها با هم در رفت و آمد هستند و به دیدن یک دیگر می روند، و از هم جدا و منقطع زندگی نمی کنند و با هم قطع رابطه ندارند.

آنها همدیگر را دوست دارند، و با هم دشمنی ندارند، فرشتگان بر آنها نماز می گذارند، و در دعای آنها آمین می گویند و برای گناهکاران آنها استغفار می کنند، و در جنازه آنها شرکت دارند، و از فقدان و درگذشت آنها تا روز قیامت در ناراحتی هستند.

4- روایت شده که امیر المؤمنین علیه السّلام در یک شب ماهتاب از مسجد بیرون شدند و بطرف جبانه رفتند و گروهی هم که دنبالش بودند به او رسیدند، علی علیه السّلام نزد آنها توقف کرد و فرمود: شما که هستید، گفتند: از شیعیان تو می باشیم یا

امیر المؤمنین، امیر المؤمنین در چهره آنها نگاه کرد و فرمود: در چهره های شما سیمای شیعیان را مشاهده نمی کنم.

گفتند: یا امیر المؤمنین سیماء شیعیان چیست فرمود: چهره ها از بیدار خوابی زرد شده، و دیده ها از گریه زیاد بر هم آمده، پشت ها از کثرت قیام خم شده، شکمها از کثرت روزه به پشت چسبیده و لب ها از کثرت اذکار خشک شده و غبار بندگان خاشع و فروتن آنها را فرا گرفته است و آن ها پیوسته سربزیر و آرام حرکت می کنند.

5- ابن نباته گوید: یکی از روزها امیر المؤمنین علیه السّلام بیرون شدند و ما با گروهی در جایی جمع شده بودیم، فرمود: شما که هستید و چرا در این جا اجتماع کرده اید، گفتیم: گروهی از شیعیان تو هستیم، فرمودند در شما سیمای شیعیان را مشاهده نمی کنیم.

گفتیم سیمای شیعیان چیست، فرمود: آنها در شب ها بیدار می گردند و نماز شب می خوانند از این رو چهره آنها زرد می باشد، از ترس خدا گریه می کنند و دیدگانشان به هم آمده هست، روزه زیاد می گیرند و لب آنها همواره خشک می باشد، و غبار خشوع هم چهره آنها را فرا گرفته است.