ایمان و کفر، ج 1، ص: 3 صفحه 332

52- ابو بصیر گوید: خدمت حضرت صادق علیه السّلام بودم که سلام به آن حضرت گفت: خیثمه برای ما حدیث کرد که شما فرموده اید مسلمان کسی است که متوجه قبله ما شود و شهادت ما را بر زبان جاری کند و عبادت های ما را انجام دهد، و دوستان ما را دوست داشته باشد، و دشمنان ما را دشمن باشد، هر کس چنین باشد او مسلمان است.

امام علیه السّلام فرمود: خیثمه راست می گوید و من این سخنان را گفته ام، او بار دیگر گفت خیثمه گوید: شما فرموده اید مؤمن کسی است که به خداوند ایمان داشته باشد و کتاب خداوند را تصدیق کند و خدا را معصیت ننماید فرمود: خیثمه درست می گوید.

53- محمد بن خارجه گوید: مردی از امام صادق علیه السّلام در باره مرجئه سؤال کرد و گفت: آنها می گویند کسانی که نزد ما کافر هستند در نزد خداوند هم کافر می باشند، و هم چنین اگر مؤمنی به ایمان خود اقرار کند در نزد خداوند هم مؤمن هست.

امام علیه السّلام فرمود: سبحان اللَّه چگونه این دو با هم مساوی خواهند بود، کفر اقرار از بنده می باشد و نیاز به بینه ندارد، ولی ایمان یک ادعا می باشد که اثبات آن نیاز به بینه دارد و آن بینه نیست و عمل او هست که در گفتار و کردار باید به اثبات برسد.

احکام هم به گفتار و کردار اشخاص بستگی دارد، اشخاص زیادی

هستند که اهل ایمان آنها را مؤمن می دانند و احکام اسلام را بر آن جاری می کنند در حالی که آن شخص در نزد خداوند کافر می باشد، ولی مؤمنان برای ظاهر او وی را در گروه مؤمنان می دانند.

54- عبد اللَّه بن سنان گوید: از حضرت صادق علیه السّلام سؤال کردم مردی گناه کبیره را به جای می آورد و در می گذرد، آیا او با این گناه از اسلام خارج می گردد، و اگر او را عذاب کنند مانند عذاب مشرکان خواهد بود، یا اینکه عذاب او منقطع خواهد گردید.