ایمان و کفر، ج 1، ص: 3 صفحه 415

هر کس در آخرت بهره و نصیبی نداشته باشد پس با چه پاداشی وارد بهشت می شود، خداوند در مدینه آیات مربوط به زنا را نازل فرمود و گفت: زانی فقط با زانیه و یا مشرکه نکاح می کند، و زانیه هم جز با زانی و مشرک

نمی تواند همسری کند و بر مؤمنان حرام شده است.

خداوند زانی و زانیه را مؤمن نام گذاری کرده است، ولی رسول خدا صلی اللَّه علیه و اله فرمود: اهل علم در این جا به شک گرفتار نکردند مقصود آن است که مؤمن در حال زنا مؤمن نیست و سارق در حین سرقت ایمان ندارد، زیرا در حین ارتکاب عمل ایمان از وی خارج می گردد همان گونه که پیراهن را از بدن بیرون می آورد.

خداوند متعال در مدینه نازل فرمود: کسانی که زنان پارسا و شوهردار را متهم می کنند باید چهار شاهد برای ادعای خود بیاورند و اگر شاهدی نداشتند آنها را هشتاد تازیانه بزنید و شهادت آنها را هرگز قبول نکنید زیرا آنها فاسق می باشند.

مگر آنهائی که توبه کنند و خود را اصلاح نمایند که در این صورت خداوند آنها را مورد رحمت خود قرار می دهد، خداوند در این جا کسانی را که افتراء می بندند از ایمان خارج دانسته است، در جای دیگر فرمود: کسی که مؤمن است با کسی که فاسق می باشد هرگز مساوی نیست.

خداوند متعال فاسق را جزء منافقان دانسته و گفته: همانا منافقان از فاسقان بحساب می آیند، و خداوند فاسقان را از دوستان شیطان معرفی کرده و گفته: مگر ابلیس که از جن بود و از امر خدا سرپیچی کرد و از فاسقان بشمار رفت.

پروردگار کسانی را که زن های پارسا و مؤمنه را متهم می کنند و به آنها افتراء می بندند ملعون دانسته است و گفته: کسانی که زنهای شوهردار مؤمن را متهم به زنا می کنند در دنیا و آخرت مورد لعنت قرار می گیرند و برای آنها عذاب بزرگی می باشد.

روزی که زبان ها، دست ها و پاهای

آنها بر علیه آنها گواهی دهند و از آنچه عمل می کردند پرده بر می دارند جوارح بر ضد مؤمن گواهی نمی دهند بلکه برای آن گروهی که مستحق عذاب هستند گواهی می دهند و مؤمن نامه عملش بدست