ایمان و کفر، ج 1، ص: 3 صفحه 441

نخواهد چشید مگر این گونه قدم بردارد و همه کارش برای خداوند باشد، اگر چه نماز و روزه اش زیاد گردد، امروز دوستی و برادری و ارتباط روی مسائل مادی و دنیائی

قرار گرفته، و مردم بخاطر رسیدن به دنیا با هم دوستی می کنند و ارتباط برقرار می نمایند و یا با هم دشمن می باشند.

این نوع دوستی ها و دشمنی ها که برای دنیا می باشد در نزد خداوند ارزش و اعتباری ندارند، راوی گوید: عرض کردم من از کجا بدانم که دوستی و یا دشمنی من برای خدا می باشد، دوست خدا کیست تا من با او دوست باشم و دشمن خدا کدام است تا با او دشمنی کنم.

در این هنگام رسول خدا صلی اللَّه علیه و اله بطرف علی علیه السّلام اشاره کردند و گفتند این شخص را مشاهده می کنی گفت: آری فرمود: دوست این دوست خدا و دشمنش دشمن خدا می باشد، و شما هم آنها را دوست و یا دشمن داشته باشید، شما دوست او را دوست داشته باشید اگر چه قاتل پدرت و یا فرزندت باشد و دشمن او را دشمن بدار اگر چه پدرت و یا فرزندت باشد.

2- سعید اعرج گوید: امام صادق علیه السّلام فرمود: محکم ترین رشته ایمان آن است که محبت و دشمنی شما برای خداوند باشد، هر چه می دهی در راه خدا بدهی، و به هر کس هم که نمی دهی برای خدا ندهی.

3- علاء بن فضیل گوید: امام صادق علیه السّلام فرمود: هر کس کافری را دوست بدارد خداوند را به خشم آورده و هر کس کافری را دشمن بدارد با خداوند دوستی کرده است، بعد از این فرمود: کسی که با دشمن خدا دوستی می کند با خداوند دشمن می باشد.

4- امام علیه السّلام در تفسیر آیه شریفه «یَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِینَ» فرمود:

یعنی دوستان که با همدیگر دشمنی می کنند، حضرت صادق علیه السّلام

فرمود: هر دوستی که در دنیا برای خداوند نبوده روز قیامت تبدیل به دشمنی می گردد، امیر المؤمنین علیه السّلام فرمودند: فردای روز قیامت ظالم دست خود را گاز می گیرد، روز کوچ کردن نزدیک می باشد، دوستان روز قیامت از دوستی خود پشیمان خواهند