ایمان و کفر، ج 1، ص: 3 صفحه 53

آغاز سال 1372 که از یزد به تهران بر می گشتند در اثر تصادف ماشین به رحمت خداوند واصل شدند و همه دوستان را به غم خود گرفتار نمودند رحمه الله علیه.

ترجمه مجلد پانزدهم بحار الانوار که سالها انتظار ترجمه آن را

داشتم، در منزل مرحوم صالحی در بمبئی آغاز شد و در مدت یک ماه که در آنجا توقف داشتم یک مجلد آن پایان یافت، بعد از آن به حیدرآباد محل اقامت خود برگشتم و بقیه را هم در ساختمان مدینه که در اجاره ایرانیان بود انجام دادم.

بعد از اینکه کتاب ترجمه شد آن را به یکی از خطاطان مقیم حیدرآباد دادم تا با خط خود آن را بنویسد و در آن جا چاپ کنم، کتاب در دو هزار صفحه کتابت شد و آماده چاپ گردید، ولی به عللی چاپ نشد، آن را با خود به ایران آوردم تا در اینجا به چاپ برسانم، این کار سالها به تاخیر افتاد و به چاپ آن موفق نمی شدم.

اکنون خداوند را سپاسگزارم که مقدمات حروف چینی و چاپ آن فراهم گردید، و کاری که سالها پیش انجام گرفته بود پایان یافت و آخر دعوانا أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ عزیز الله عطاردی شمیران- امام زاده قاسم اول محرم سال 1415 مطابق با 21/ 3/ 1373

1 در فضیلت ایمان

1- مفضل بن عمر گوید: حضرت صادق علیه السّلام فرمود: مؤمن را از این جهت مؤمن گفته اند که در نزد خداوند از دیگران شفاعت می کند و خدا هم شفاعت او را قبول می نماید.

2- سنان بن طریف گوید: امام صادق علیه السّلام فرمود: مؤمن را چرا مؤمن نام گذاشته اند، گفتم: نمی دانم فقط این را می دانم که او به آنچه خداوند نازل کرده ایمان آورده است، امام علیه السّلام فرمود: درست گفتی ولی مؤمن را از این جهت مؤمن نگفته اند، گوید عرض کردم پس چرا او را مؤمن نام نهاده اند، فرمود: برای اینکه روز قیامت از

دیگران شفاعت می کند و خداوند هم قبول می فرماید.

3- ابن صدقه گوید: حضرت صادق از پدرش از رسول خدا علیهم السّلام روایت می کند که آن جناب فرمود: آیا شما را آگاه نکنم که چرا مؤمن را مؤمن نام گذاشتند، او را از این جهت مؤمن گفته اند که مردم وی را در جان و مال خود امین می دانند، و مسلمان نیز کسی را گویند که مردمان از دست و زبان او در آسایش باشند.

4- محمّد بن مسلم و دیگران از حضرت صادق و باقر علیهما السّلام روایت می کنند که آن دو بزرگوار در تفسیر آیه شریفه العروه الوثقی فرمودند: مقصود ایمان به خداوند یگانه می باشد.