ایمان و کفر، ج 1، ص: 3 صفحه 530

خدا صلی اللَّه علیه و اله فرمودند: ای مردم خداوند را به خاطر نعمت هائی که به شما می دهد دوست

داشته باشید، مرا هم برای خداوند دوست خود بگیرید، و اهل بیت مرا هم برای من دوست داشته باشید.

8- انس از حضرت رسول صلی اللَّه علیه و اله روایت می کند که جبرئیل گفتند: خداوند می فرماید: هر کس دوست مرا آزار دهد با من به جنگ پرداخته است، من در قبض روح مؤمن پیوسته در بین دو چیز مردد هستم او از مرگ بدش می آید و من هم دوست ندارم او را ناراحت بنگرم و غیر از مرگ هم برای او راهی نیست.

بندگان با اداء واجبات می توانند خود را به من نزدیک کنند، بنده من همواره بطرف من تضرع و زاری می کند تا آن گاه که او را دوست می دارم و هر گاه او را دوست گرفتم برای او گوش و چشم و دست خواهم بود هر گاه مرا بخواند او را اجابت می کنم و اگر از من چیزی بخواهد به او می دهم.

بعضی از بندگان مؤمن برای عبادت بطرف خانه من می آیند ولی من آنها را راه نمی دهم زیرا ممکن است گرفتار عجب شوند و دینشان تباه گردد، گروهی از بندگان شایستگی پیدا نمی کنند مگر با فقر و تنگدستی و اگر آنها را مال دار کنم فاسد می شوند.

بعضی از بندگان مؤمن به صلاحیت نخواهند رسید مگر با توانگر شدن و اگر سالم ماندند تباه می شوند، بعضی از آنها باید سالم باشند اگر بیمار شدند تباه می گردند، تدبیر کار بندگان با من است و من آنها را مرتب می کنم.

9- یونس بن ظبیان گوید: امام صادق علیه السّلام فرمود: مردم خداوند را سه گونه عبادت می کنند گروهی او را برای رسیدن به پاداش و ثواب پرستش می نمایند این را

عبادت طمع می گویند، دسته ای خداوند را برای ترس عبادت می کنند و این عبادت بردگان می باشد.

اما من او را برای محبت عبادت می کنم و این عبادت بزرگان می باشد که آن را عبادت امن می گویند، خداوند در قرآن مجید فرموده: آنها از ترس و وحشت روز قیامت در آسایش می باشند و در جای دیگر فرمود: بگو اگر خداوند را دوست