ایمان و کفر، ج 1، ص: 3 صفحه 538

دارای هوش و ذکاوت می گردد، هنگامی که هوش و فراست پیدا کرد با قدرت عمل می کند و هر گاه با قدرت کار کرد آسمانها را می شناسد.

هنگامی که به این مقام رسید در فکر و اندیشه و حکمت و بیان فرو می رود، وقتی که این چنین شد خواهشها و دوستیهای او بخدا ارتباط پیدا می کند، و هر گاه چنین مقامی پیدا کرد به جایگاه بزرگ می رسد و خداوند را در قلب خود می نگرد.

در اینجا حکمت را به ارث می برد ولی نه آن طور که حکیمان آن را به ارث می برند، و علم را وارث

می شوند اما به آن گونه که عالمان وارث می گردند، و صدق را ارث می برد نه آن طور که صدیقان ارث می برند.

حکماء حکمت را به سکوت ارث بردند و علماء علم را به دست آوردند، صدیقان با خشوع صدق را فرا گرفتند و با عبادت آن را بدست آوردند هر کس آنها را به این وسیله فرا گیرد یا پائین می رود و یا بالا قرار می گیرد ولی بیشتر آنها پائین قرار می گیرند و بالا نمی روند.

زیرا آنها حق خداوند را مراعات نکردند و اوامر او را انجام ندادند، اینها صفت کسانی است که خداوند را به خوبی نشناختند و او را آن طور که شایسته است دوست نداشتند، اکنون از نماز و روزه آنها گول نخورید و از روایات و علوم آنها مغرور نگردید فإنهم حُمُرٌ مُسْتَنْفِرَهٌ.

27- علی علیه السّلام فرمود: هر کس دوست بدارد که بداند مقام او در نزد خداوند چگونه است باید بنگرد که خدا در نزد او چگونه می باشد، زیرا هر خیری دو امر دارد، امری مربوط به آخرت و امری مربوط به دنیا، هر کس آخرت را بر دنیا اختیار کرد او خدا را دوست می دارد و هر کس دنیا را برگزید معلوم است که در نزد خدا مقامی ندارد.

امام جعفر صادق علیه السّلام فرمود: دل حرم خداوند است، پس در حرم خدا کسی غیر از خداوند را جای ندهید.

28- در اخبار داود علیه السّلام آمده که خداوند فرمود: ای داود به مردمان روی زمین برسانید که من دوست کسانی هستم که با من دوستی کنند و هم نشین کسی