ایمان و کفر، ج 1، ص: 3 صفحه 55

7- ثوری به سند خود روایت می کند که به حضرت صادق علیه السّلام گفته شد چرا مؤمن را مؤمن گویند فرمود: برای اینکه مؤمن را از یکی از نامهای خود مشتق کرد و او را مؤمن نام گذاشت، و او را از

این جهت مؤمن گفتند که او از عذاب خداوند آسوده است، و در روز قیامت شفاعت می کند و شفاعتش هم مورد قبول قرار می گیرد.

اگر مؤمن بخورد و یا بیاشامد، یا بپاخیزد و یا بنشیند، یا بخواب رود و یا ازدواج کند و یا در جای آلوده و کثیفی حرکت نماید، خداوند آن زمین را پاک می گرداند تا از کثافت آن زمین دامنش آلوده نگردد، مؤمن روز قیامت در موقف با رسول خدا صلّی اللَّه علیه و اله قرار می گیرد.

در این هنگام کسانی که مورد خشم و غضب خداوند قرار گرفته اند از مقابل او عبور می کنند آنها در دنیا مرتکب گناهان بزرگ شده بودند، در اینجا مقام محترم مؤمن را در نزد خداوند مشاهده می کنند، مؤمن در میان این گناهکاران افرادی را مشاهده می نماید که در دنیا به او کمک کرده و حوائج او را بر آورده اند.

در اینجا مؤمن از جای خود بلند می شود و با اعتمادی که به فضل و عنایت خداوند دارد فریاد می زند بار خدایا بنده ات در اثر معصیت اینک گرفتار است، با لطف خود او را به من ببخش، در این هنگام دعای مؤمن مورد اجابت قرار می گیرد، فقط ناصبیان در اینجا بهره و نصیبی ندارند شفاعت شامل آنها نمی گردد.

امام علیه السّلام فرمود: خداوند متعال گفتار آنها را در روز قیامت نقل می کند آنجا که می گویند پس ما شفاعت کننده نداریم، مقصود آنها پیامبرانند، و نه رفیق با اخلاصی که از ما شفاعت نمایند در اینجا مقصود همسایه ها و آشنایان هستند، و هنگامی که از شفاعت ناامید می گردند می گویند پس ما را به دنیا برگردانید تا ایمان بیاوریم و با مؤمنان هم آواز

گردیم.

8- زراره گوید: در خدمت حضرت صادق علیه السّلام نشسته بودم که از آن جناب از تفسیر آیه شریفه مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَهِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها سؤال شد که آیا این معنی در باره مخالفان و کسانی که اعتقاد به خاندان شما ندارند دلالت می کند، فرمودند: این