اشخاص و گروه ها در قرآن (محورهای کاربردی در رسانه ملی) صفحه 106

برخی منظور از فساد در زمین را شامل همه گناهان، مانند ستمگری، حرام کردن حلالِ خداوند و برعکس دانسته اند.(1) برخی دیگر مراد از آن را مفاسد و ناهنجاری هایی چون، راهزنی، غارت اموال، هتک حرمت زنان و کشتن انسان ها می دانند.(2)

ج) لجاجت و گستاخی

ج) لجاجت و گستاخی

لجاجت و گستاخی، یکی دیگر از انحرافات اخلاقی قوم شعیب علیه السلام بود. آنان در برابر دعوت منطقی شعیب علیه السلام ایستاده و او را جاهل، سفیه و کم عقل می خواندند و با صراحت به او می گفتند: «إِنَّکَ لأنتَ السفِیهُ الجَاهِلُ؛ تو قطعاً کم عقل و نادان هستی».(3)

د) استهزاء و مسخره کردن

د) استهزاء و مسخره کردن

شعیب علیه السلام بسیار نماز می خواند و کافران او را مسخره می کردند می گفتند: «آیا نمازت به تو فرمان می دهد که ما خدای نیاکان خویش را رها کرده، از تصرف دلخواه در اموالمان خودداری کنیم؛ چنین سخن سفیهانه از انسان حلیم چون تو دور است».(4)

علامه طباطبایی نیز می فرماید: «اینکه قوم شعیب علیه السلام امر و نهی او را از نماز می دانستند، اساسش بر تمسخر و استهزاء بوده است».(5)

ح) تکبر

ح) تکبر

قوم شعیب علیه السلام به دلیل غرور و تکبر فراوان، خود را نیرومند، و پیامبرشان را ضعیف الجثه و ناتوان دیده و او را تهدید به سنگسار می کردند:

قَالُواْ یا شُعَیبُ مَا نَفْقَهُ کَثِیرًا مِّمَّا تَقُولُ وَإِنَّا لَنَرَاکَ فِینَا ضَعِیفًا وَلَوْلاَ رَهْطُکَ لَرَجَمْنَاکَ وَمَا أَنتَ عَلَینَا بِعَزِیزٍ. (هود: 91)

1- مجمع البیان، ج 3و4، ص 688؛ کشف الاسرار، ج 3، ص 675.
2- المیزان، ج 10، ص 363؛ الکشاف، ج 2، ص 127.
3- تفسیر نور الثقلین، ج 2، ص 392.
4- مجمع الببیان، ج 5و6، ص 286؛ المیزان، ج 10، صص 365و366.
5- المیزان، ج 10، صص 365و366.