بهشت کافی (ترجمه روضه‌الکافی) صفحه 239

آنها در باره من با یک دیگر اختلاف نیابند. عرض کردم: ما هرگز تا بدین حد به چنین نامه‌ای نیازمند نشده بودیم. امام علیه السّلام فرمود: با بودن مروان و ابن ذر چگونه چنین چیزی شدنی است! عبد الاعلی می‌گوید: من از این سخن گمان بردم که حضرت علیه السّلام چنین نامه‌ای نخواهد نگاشت، پس از خدمت آن حضرت برخاستم و نزد اسماعیل رفتم و بدو گفتم: ای ابا محمد! من اختلاف شیعه و دشمنی آنها با یک دیگر را به آگاهی پدرت رساندم و او فرمود: من قصد دارم نامه‌ای برای آنها بنویسم که از این پس حتی دو نفر در باره من با یک دیگر اختلاف نیابند. اسماعیل گفت: پدرم نام مروان و ابن ذر را نبرد؟ گفتم: آری.

گفت: ای عبد الاعلی! براستی که شما را بر ما حقّی است چونان که ما را بر شما، و بخدا سوگند شما در ادای حقّ ما شتابان‌تر نیستید از ما نسبت به حقوق شما. آن گاه گفت: من در این پیرامون خواهم اندیشید. سپس گفت: ای عبد الاعلی! چه می‌شود اگر مردمی که پیرو یک آیینند و به سوی یک رهبر دینی روی دارند و بایدها و نبایدهای خویش را از او می‌ستانند و کارشان را به او مستند می‌سازند در باره او اختلافی نیابند؟! ای عبد الاعلی! همانا مرد مؤمن را نزیبد که اگر دید برادرش در رسیدن به یکی از درجات بهشت بر او پیشی جسته به زیرش کشد، چنان که برای آن دیگری نسزد که دست رد به سینه برادر خویش زند و او را از خود براند، بلکه بر اوست تا وی را به درجه خود رساند و از خدا برایش آمرزش بخواهد.

حدیث در پیشوای بر حق و فرقه‌های گوناگون‌

[283] ابو خالد کابلی می‌گوید: از امام باقر علیه السّلام پیرامون این آیه شریفه: ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا رَجُلًا فِیهِ شُرَکاءُ مُتَشاکِسُونَ وَ رَجُلًا سَلَماً لِرَجُلٍ هَلْ یَسْتَوِیانِ مَثَلًا ... «1» پرسش کرد.

امام علیه السّلام فرمود: اما آن کس که شریکان بر سر او کشمکش کردند همان اوّلی بود که گروههای گوناگون پیرامون حکومت او گرد آمدند و با این حال یک دیگر را لعن و نفرین