بهشت کافی (ترجمه روضه‌الکافی) صفحه 314

حسین را در آغوش بگیرد به خواست خدا او را زیارت خواهد کرد.

[448] اسماعیل بن عبد اللَّه قرشی می‌گوید: مردی خدمت امام صادق علیه السّلام رسید و به حضرت عرض کرد: ای فرزند رسول خدا! در خواب دیدم که گویا در بیرون از شهر کوفه در جایی هستم که آن را می‌شناسم و گویی شبحی از چوب یا مردی تراشیده شده از چوب بر اسبی چوبین سوار است و شمشیر خود را به من می‌نماید و من در حالی که ترسیده و هراسان بودم به او نگاه می‌کردم. امام علیه السّلام فرمود: تو می‌خواهی زندگی فردی را بربایی [تباه سازی]، پس بترس از خدایی که تو را آفریده و سپس تو را بمیراند. آن مرد [با شنیدن این سخن] گفت: گواهی می‌دهم که به تو علم داده شده و آن را از کانش کاویده‌ای.

اکنون ای فرزند رسول خدا! تو را از تعبیری که برای من کردی آگاه می‌گردانم. مردی از همسایگانم نزد من آمد و ملک خود را برای فروش بر من عرضه داشت و من تصمیم گرفتم با قیمت بسیار ناچیزی آن را به چنگ آورم، زیرا می‌دانستم خواهانی جز من ندارد.

امام علیه السّلام فرمود: و همسایه تو ما را دوست می‌دارد و از دشمن ما تبری می‌جوید؟ او گفت:

آری ای فرزند رسول خدا! او انسانی دیده‌ور است با دینی استوار و من به درگاه خداوند عزّ و جلّ و پیشگاه شما از تصمیم و نیّت خود توبه می‌کنم. اینک ای فرزند رسول خدا! اگر او ناصبی بود انجام این کار بر من روا می‌شد؟ امام علیه السّلام فرمود: امانت را به هر که تو را امین دانسته و خواهان خیرخواهی توست رد کن اگر چه به قاتل امام حسین علیه السّلام.

وضعیّت مردان مؤمن در دوران حکومت حقّه‌

[449] عبد الملک بن اعین می‌گوید: نزد امام باقر علیه السّلام از جا برخاستم و بر دستم تکیه کردم و گریستم. حضرت فرمود: تو را چه می‌شود؟ عرض کردم: امید آن داشتم که تا نیرویی در تن دارم حکومت حقّه شما را ببینم. امام علیه السّلام فرمود: آیا همین شما را خشنود نمی‌کند که دشمنانتان یک دیگر را می‌کشند و شما در خانه‌هاتان ایمنید، همانا اگر این امر تحقق یابد به هر یک از شما نیروی چهل مرده داده می‌شود و دلهایتان چون پاره‌های آهن می‌گردد که اگر با آنها به کوهها بزنند آنها را از بن برکند، شما در آن روزگار، حاکمان