بهشت کافی (ترجمه روضه‌الکافی) صفحه 365

آغاز نموده و آنها را برتری بخشیده است، و پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم فرموده است: امامان از قریش باشند.

سلمان گفت: من به نزد علی علیه السّلام که مشغول غسل دادن پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم بود رفتم و او را از جریان آگاه کردم و گفتم: اینک ابو بکر بر منبر پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم جای گرفته است و بخدا سوگند، خشنود نیست که مردم با یک دست او، بیعت کنند و مردم با هر دو دست چپ و راست، با او بیعت می‌کنند.

علی علیه السّلام فرمود: ای سلمان! هیچ می‌دانی نخستین کسی که بر منبر پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم با او بیعت کرد چه کسی بود؟ عرض کردم: نمی‌دانم، جز اینکه من دیدم که در زیر سایه‌بان بنی ساعده هنگام مجادله انصار نخستین کسی که با او بیعت کرد بشیر بن سعد و ابو عبیدة بن جرّاح بود و سپس عمر و بعد از او سالم. امام علیه السّلام فرمود: من در باره اینها از تو نپرسیدم، ولی می‌دانی اوّل کسی که چون بر منبر پیامبر بالا رفت با او بیعت کرد که بود؟ عرض کردم: نه، ولی پیری کهنسال را دیدم که بر عصای خویش تکیه زده بود و میان دو دیده‌اش اثر سجده زیادی بود، و او نخستین کسی بود که از پله منبر بالا رفت و می‌گریست و می‌گفت: ستایش خدایی را که مرا از دنیا نبرد تا تو را در این جایگاه ببینم، دستت را باز کن. ابو بکر دستش را باز کرد و پیرمرد با او بیعت نمود و سپس از منبر پایین آمد و از مسجد بیرون رفت.

علی علیه السّلام فرمود: دانستی او که بود؟ گفتم: نه، ولی از کلامش بدم آمد، زیرا گویی از مرگ پیامبر خوشحالی می‌کرد. امام علیه السّلام فرمود: او شیطان لعنه اللَّه بود. پیامبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم به من خبر داد که شیطان و سران اصحابش نگران بودند که پیامبر اکرم در روز غدیر خم مرا به امر خداوند عزّ و جلّ، به امامت و خلافت بر مردم و برای مردم نصب کرد و به آنها خبر داد که من نسبت به آنها از خود آنها سزاوارترم و به آنها فرمود تا حاضران به غائبان برسانند و همه سران و شیطانهای ابلیس گرد او آمدند و گفتند: همانا این امّت، مرحومه و معصومه است و نه تو و نه ما را بر آنها راهی نیست. همانا پیشوا و پناهگاه خود را پس از پیغمبرشان دانستند. در این هنگام بود که شیطان لعنه اللَّه افسرده و غمگین از آن محضر