بهشت کافی (ترجمه روضه‌الکافی) صفحه 369

برد، خداوند نیز با همان گمان با او رفتار کند، و هر که به روزی اندک خدا خشنود باشد خدا نیز عمل اندک او را بپذیرد، و هر کس به روزی حلال اندک قانع باشد، هزینه او سبک است و خانواده‌اش در نعمت باشند، و خدا او را به درد دنیا و درمان آن بینا سازد و او را سالم از آن برون برد و به دار السّلام رساند.

سپس آن حضرت فرمود: این قیاما چه کرد؟ [او از واقفه است که در امامت حضرت رضا علیه السّلام توقف کرد و مردی خبیث بود]. او می‌گوید: عرض کردم: بخدا او با ما برخورد می‌کند و بر خوردش با ما خوب است. فرمود: چرا چنین نکند [یعنی برای منافع خود چنین می‌کند]، سپس این آیه را تلاوت فرمود: لا یَزالُ بُنْیانُهُمُ الَّذِی بَنَوْا رِیبَةً فِی قُلُوبِهِمْ إِلَّا أَنْ تَقَطَّعَ قُلُوبُهُمْ ... «1»، آن گاه فرمود: می‌دانی چرا این قیاما سرگردان شد؟

عرض کردم: نه، فرمود: سببش این بود که دنبال امام کاظم علیه السّلام بود و از سمت راست و چپ او آمد و آن حضرت قصد رفتن به مسجد پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم را داشت. پس امام کاظم علیه السّلام به او رو کرد و فرمود: خدا تو را حیران کند چه می‌خواهی؟ سپس فرمود: به من بگو اگر حضرت موسی نزد گوساله پرستان برمی‌گشت و به او می‌گفتند: اگر او را برای ما منصوب می‌کردی از او پیروی می‌کردیم و دنبالش می‌رفتیم، آنان درست‌تر گفته بودند یا آنان که گفتند پیوسته این گوساله را بپرستیم تا موسی نزد ما بازگردد؟ او می‌گوید: من گفتم: نه، آن کس که گفت: خوب بود او را برای ما منصوب می‌کردی. فرمود: ابن قیاما و هر که با او هم عقیده بود از همین جا هلاک شدند. او می‌گوید: سپس آن حضرت نام ابن سراج را [که او هم از واقفه بود] به میان آورد و فرمود: او به مرگ حضرت کاظم علیه السّلام اعتراف کرد، زیرا هنگام مرگش وصیت کرد که هر چه من بر جای نهادم حتّی همین پیراهنی را که پوشیده‌ام همه از ورثه حضرت کاظم علیه السّلام است، و نگفت از خود حضرت کاظم علیه السّلام است، و این اعترافی بود از جانب او، ولی چه سود از این سخن و آنچه پیشتر گفته بود، و سپس آن حضرت علیه السّلام از سخن گفتن خودداری کرد.